Το γήπεδο, εκεί όπου ο μικρός έτρεχε, γελούσε και κυνηγούσε τα όνειρά του με μια μπάλα στα πόδια, πλέον σώπασε. Η ακαδημία του συλλόγου, συντετριμμένη από το τραγικό μαντάτο, αποχαιρετά το δικό της «αστέρι» που έφυγε τόσο πρόωρα, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια απέραντη, βουβή θλίψη. Οι λέξεις είναι πολύ μικρές για να απαλύνουν τον πόνο των γονιών και των οικείων του. Σε αυτές τις τραγικές στιγμές, ολόκληρη η πόλη ενώνει τη σκέψη και τις προσευχές της μαζί τους, στέλνοντας ένα μήνυμα δύναμης για να αντέξουν το αδιανόητο.Ο μικρός Ραφαήλ δεν θα ξαναφορέσει τη φανέλα του, αλλά θα προσέχει τους συμπαίκτες του από ψηλά.
0 Σχόλια