Ηχηρή απάντηση σε όσους έσπευσαν να τη χαρακτηρίσουν «κομματόσκυλο» δίνει η Πρόεδρος του SMA HELLAS, Βασιλική Σιαλβέρα. Με αφορμή τις συναντήσεις της με τον Πρωθυπουργό ξεκαθαρίζει τη διαφορά ανάμεσα στις δημόσιες σχέσεις και την ουσιαστική, σκληρή θεσμική διεκδίκηση. Παρόλο που η ίδια έμεινε εκτός πιλοτικού προγράμματος λόγω της άδικης κλήρωσης, συνεχίζει να μάχεται για την καθολική εφαρμογή του θεσμού σε ολόκληρη την Ελλάδα, αποδεικνύοντας τι σημαίνει στην πράξη ενεργός πολίτης.
Προχθές συνάντησα τον Πρωθυπουργό και τον ευχαρίστησα για κάτι εξαιρετικά σημαντικό για τις ζωές των αναπήρων: την καθολική εφαρμογή του Προσωπικού Βοηθού.
Κάποιοι έσπευσαν αμέσως να με χαρακτηρίσουν «κομματόσκυλο» και να πουν ότι «γλείφω», επειδή έχω συναντήσει τον Πρωθυπουργό οκτώ φορές.
Όχι. Δεν είναι “γλείψιμο”. Είναι δημοκρατία.
Είναι τιμή για τη Δημοκρατία ένας Πρωθυπουργός να συναντά έναν πολίτη, για να ακούσει τα επιχειρήματα, τις προτάσεις και το πραγματικό του βίωμα.
Και να γνωρίζετε κάτι: του αρέσει να ακούει όταν του μιλάς με γνώση και επιχειρήματα. Ακούει ακόμη και όταν διαφωνείς έντονα μαζί του — αρκεί να γνωρίζεις γιατί βρίσκεσαι απέναντί του και τι ακριβώς διεκδικείς.
Ο ίδιος ήξερε πολύ καλά γιατί ζητούσα κάθε φορά να τον συναντήσω. Δεν πήγαινα για φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις. Πήγαινα για να του επισημάνω τα στραβά, τις αδικίες και τις πραγματικές ανάγκες των αναπήρων.
Και ναι, δεν δίστασα να κουνήσω το δάχτυλο ακόμη και απέναντί του. Διαφώνησα έντονα και του εξήγησα, με επιχειρήματα, γιατί κάποιες αποφάσεις ήταν άδικες.
Εγώ του είπα ξεκάθαρα ότι ο Προσωπικός Βοηθός δεν μπορεί να αφορά μόνο την Αθήνα ούτε να περιορίζεται σε τέσσερις Περιφέρειες. Πρέπει να εφαρμοστεί σε ολόκληρη την Ελλάδα και να φτάσει σε κάθε ανάπηρο που τον χρειάζεται. Γιατι η άδικη κλήρωση;
Και ποιο ήταν το προσωπικό μου όφελος;
Εγώ η ίδια δεν είχα και ακόμη δεν έχω Προσωπικό Βοηθό, επειδή δεν κληρώθηκα στο πιλοτικό πρόγραμμα.
Ναι, η αδελφή μου εντάχθηκε στο πρόγραμμα. Η ζωή της άλλαξε και η μητέρα μας κατάφερε, έστω και λίγο, να ξεκουραστεί από το τεράστιο βάρος της καθημερινής φροντίδας. Για εκείνες, το πρόγραμμα ήταν πραγματικά σωτήριο.
Αλλά έχουμε ξεχωριστές ζωές. Η δική της ένταξη δεν ήταν και δική μου ένταξη. Εκείνη απέκτησε Προσωπικό Βοηθό· εγώ δεν κληρώθηκα και εξακολουθώ να μην έχω.
Αυτό είναι, λοιπόν, το «κομματόσκυλο» που δήθεν εξυπηρετήθηκε: μια ανάπηρη γυναίκα που δεν κληρώθηκε, δεν απέκτησε Προσωπικό Βοηθό, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται για να γίνει η υπηρεσία καθολική και να φτάσει σε όλους.
Γιατί ο αγώνας μου δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στο τι κέρδισα εγώ. Αφορά όλους εκείνους που περιμένουν ακόμη τη δυνατότητα να ζήσουν με περισσότερη αυτονομία, αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Πριν ακόμη γίνω Πρόεδρος του SMA Hellas, έτρεχα εθελοντικά. Με προτάσεις, τεκμηρίωση, επιχειρήματα και πραγματική δουλειά /όχι με περίτρανα λόγια. Όχι για να εξυπηρετήσω το παιδί μου ή κάποιο προσωπικό συμφέρον, αλλά για ολόκληρη την κοινότητα.
Ας βγει έστω ένας άνθρωπος να πει ότι με κάλεσε και δεν τον άκουσα. Ότι δεν του μίλησα. Ότι δεν προσπάθησα να βρω μια λύση ή, όταν αυτή δεν υπήρχε άμεσα, να τον καθησυχάσω και να του εξηγήσω με ειλικρίνεια την πραγματικότητα.
Χωρίς να έχω καμία υποχρέωση, μιλώ με την καρδιά μου, με ενσυναίσθηση, ήθος, κατανόηση και πραγματικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο που βρίσκεται σε παρόμοια ή δύσκολη κατάσταση.
Θέλει σθένος, ενώ είσαι η ίδια ανάπηρη και δίνεις καθημερινά τη δική σου μάχη, να μετατρέπεις τις δυσκολίες σου σε δύναμη και να αγωνίζεσαι ώστε οι λύσεις να φτάσουν και στους άλλους.
Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω ακριβώς τι περνά κάθε άνθρωπος. Μπορώ μόνο να το υποψιαστώ, γιατί κάθε ζωή, κάθε αναπηρία και κάθε καθημερινότητα είναι ξεχωριστή.
Το προσωπικό μου βίωμα, όμως, με βοηθά να αναγνωρίζω την αγωνία, την εξάρτηση και την ανάγκη για αξιοπρέπεια. Αντί να κοιτάζω μόνο τον εαυτό μου, επιλέγω να μετατρέπω όσα έζησα σε φωνή, διεκδίκηση και δύναμη για τους συναναπήρους μου.
Δεν μιλώ ως πατέρας ή μητέρα αναπήρου. Είμαι η ίδια ανάπηρη .Γνωρίζω τι σημαίνει να εξαρτάσαι από άλλους ακόμη και για τις βασικές ανάγκες της ζωής σου. Κάποιοι από εμάς είχαν την ευλογία να διαθέτουν υποστήριξη. Άλλοι έμειναν μόνοι.
Ο Προσωπικός Βοηθός δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι χάρη και δεν είναι κομματική εξυπηρέτηση.
Είναι αυτονομία. Είναι αξιοπρέπεια. Είναι ελευθερία. Είναι δικαίωμα στη ζωή.
Δεν με νοιάζει καρφάκι η κακοπροαίρετη κριτική. Ξέρω ποια είμαι, τι έχω κάνει και για ποιον λόγο συνεχίζω.
Με νοιάζει, όμως, να αλλάξουμε ως κοινωνία και ως νοοτροπία. Γιατί, αν δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την πολιτική κριτική από την άρνηση, στο τέλος δεν θα μας φταίει κανένας Μητσοτάκης.
Θα μας φταίει η δική μας νοοτροπία.
Όταν μια πολιτική αδικεί, θα αντιδρώ.
Όταν μια απόφαση καλύπτει μια τεράστια και επί χρόνια ακάλυπτη ανάγκη, αλλάζοντας ανθρώπινες ζωές, θα την αναγνωρίζω και θα λέω «ευχαριστώ».
Δεν χρωστάω τη φωνή μου σε κανένα κόμμα. Δεν σωπαίνω μπροστά στο άδικο και δεν τσιγκουνεύομαι την αναγνώριση όταν γίνεται κάτι σωστό.
Αν αυτό κάποιοι το αποκαλούν «κομματισμό», το πρόβλημα δεν είναι δικό μου.
Είναι δικό τους.
0 Σχόλια