“Αντίο Δρέπανο”, αντίο δεύτερη πατρίδα μου: Το συγκινητικό "ευχαριστώ" της νηπιαγωγού Βαϊας Λαμπροπούλου μετά από 15 χρόνια προσφοράς»

 

Μέσα από μια συγκινητική επιστολή κατάθεσης ψυχής, η επί χρόνια νηπιαγωγός του Δρεπάνου Κοζάνης αποχαιρετά τη σχολική κοινότητα, τους γονείς και τους κατοίκους της περιοχής. Μετά από 15 και πλέον έτη συνεχούς προσφοράς και αγάπης για το λειτούργημά της, ανοίγει τα χαρτιά της και εκφράζει ένα μεγάλο, δημόσιο "ευχαριστώ" στον τόπο που έγινε η δεύτερη πατρίδα της:»

Ένα μεγάλο ευχαριστώ
Μετά από δεκαπέντε και πλέον χρόνια παρουσίας στο Νηπιαγωγείο του Δρεπάνου Κοζάνης, έφτασε η στιγμή να αποχαιρετήσω έναν τόπο που έγινε κομμάτι της επαγγελματικής, αλλά και της προσωπικής μου διαδρομής. Να θυμίσω τη γλυκιά ταύτιση κάποιων ανθρώπων να θεωρούν πως κατάγομαι από το χωριό Δρέπανο εδώ και χρόνια. Ένιωθα περήφανη για αυτό.

Φεύγω από τη μόνιμη θέση μου με ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία, υπάρχει η χαρά και η προσμονή για το καινούριο ξεκίνημα· από την άλλη, αφήνω πίσω μου ανθρώπους, παιδιά, γονείς και στιγμές που θα μείνουν για πάντα στη μνήμη μου σε μια προηγούμενη ζωή μου διαφορετική από αυτή που χτίζεται ξανά με κόπο και δάκρυα αυτή την περίοδο.

Αυτά τα χρόνια δεν ήταν απλώς χρόνια εργασιακής υπηρεσίας. Ήταν χρόνια γεμάτα καθημερινότητα, προσπάθεια, δημιουργία, δυσκολίες, χαμόγελα, μικρές και μεγάλες συγκινήσεις. Ήταν χρόνια κατά τα οποία έμαθα πολλά από τα παιδιά, από τους συναδέλφους από τους γονείς και από την ίδια την κοινότητα του Δρεπάνου. Ήταν η ίδια μου η ζωή και το λειτούργημα του εκπαιδευτικού έδωσε και σε εμένα δύναμη ύπαρξης.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους τους συναδέλφους με τους οποίους συνεργάστηκα, τους γονείς που εμπιστεύτηκαν στα χέρια μας ό,τι πολυτιμότερο έχουν, και κυρίως τα παιδιά. Εκείνα είναι ο λόγος που κάθε σχολική χρονιά αποκτά νόημα και κάθε προσπάθεια αξίζει.

Κρατώ μαζί μου τις όμορφες στιγμές, τις ήρεμες ώρες παιχνιδιού και μάθησης , τις γιορτές, τις δράσεις, τα γέλια, τις αγκαλιές ,τις επιτυχίες σε διαγωνισμούς και όλα εκείνα τα μικρά στιγμιότυπα της σχολικής ζωής που τελικά γίνονται οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις.

Δεν λέω Αντίο στον Δρέπανο.

Λέω Ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ που μου προκαλεί συγκίνηση και δάκρυα.

Ευχαριστώ για όσα μου έδωσε αυτός ο τόπος, για όσα έμαθα και για τους ανθρώπους που συνάντησα στον δρόμο μου.

Κάθε τέλος είναι και μια αρχή. Και τώρα, με συγκίνηση αλλά και αισιοδοξία, ανοίγω ένα καινούριο κεφάλαιο στην επαγγελματική μου πορεία.

Και ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μου αφήνει αυτή η διαδρομή είναι να βλέπω τα παιδιά - τότε μαθητές τόσων χρόνων να προχωρούν στη ζωή τους. Να τα συναντώ ύστερα από χρόνια, να μαθαίνω για την πορεία τους, να τα βλέπω να εξελίσσονται, να δημιουργούν και να βρίσκουν τον δικό τους δρόμο. Θα χαίρομαι πάντα με τη χαρά τους, θα καμαρώνω τις επιτυχίες τους και, περισσότερο απ’ όλα, θα εύχομαι να είναι ευτυχισμένα.

Γιατί τελικά, αυτό είναι που μένει σε έναν εκπαιδευτικό είναι να ξέρει πως, έστω και για ένα μικρό κομμάτι της διαδρομής τους, συνέβαλε στο να ανθίσουν τα παιδιά που πέρασαν από την τάξη του. Και αυτή η σκέψη θα είναι για μένα ένα από τα πιο όμορφα δώρα αυτών των χρόνων.

Το Δρέπανο και οι ανθρώποί του θα έχει πάντοτε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Με βαθιά εκτίμηση και ευγνωμοσύνη,

Η νηπιαγωγός

Βάια Λαμπροπούλου