Μερικές φορές ερωτευόμαστε αυτό που μας είναι γνώριμο.
Οι σχέσεις δεν αποκαλύπτουν μόνο ποιον αγαπάμε. Αποκαλύπτουν και όσα μάθαμε να θεωρούμε φυσιολογικά.
Ένα απόγευμα, περιμένοντας τον καφέ μου, το βλέμμα μου στάθηκε σε ένα ζευγάρι λίγα τραπέζια πιο πέρα. Δεν μιλούσαν πολύ. Εκείνος κοιτούσε κάθε τόσο το κινητό του. Εκείνη ανακάτευε αργά τον καφέ της. Ανάμεσά τους δεν υπήρχε καβγάς· υπήρχε μια σιωπή γεμάτη αναμονή.
Η εικόνα αυτή μου θύμισε κάτι που συναντώ ξανά και ξανά στις ανθρώπινες σχέσεις. Πολλές φορές δεν μένουμε επειδή βρήκαμε τον κατάλληλο άνθρωπο. Μένουμε επειδή το συναίσθημα που ζούμε μάς είναι γνώριμο.
Σχεδόν όλοι έχουμε περιμένει ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα ή μια εξήγηση. Και κάποια στιγμή αναρωτηθήκαμε: «Γιατί μου συμβαίνει συνέχεια το ίδιο;». Με τα χρόνια κατάλαβα πως δεν επαναλαμβάνονται πάντα οι άνθρωποι. Επαναλαμβάνονται τα μοτίβα.
Ένα παιδί μαθαίνει τι σημαίνει αγάπη μέσα από ό,τι ζει. Αν μεγαλώσει με σταθερότητα, αυτή θα του φαίνεται φυσική. Αν μεγαλώσει πιστεύοντας ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει την αξία του, είναι πιθανό να μεταφέρει αυτή την πεποίθηση και στις σχέσεις της ενήλικης ζωής του.
Γι' αυτό πολλές φορές ένας πραγματικά διαθέσιμος άνθρωπος μοιάζει παράξενα «ήσυχος». Δεν εξαφανίζεται, δεν δημιουργεί δράματα, δεν χρειάζεται να τον κυνηγήσεις. Κι όμως, αρκετοί άνθρωποι νιώθουν ότι «κάτι λείπει». Ίσως να μη λείπει η χημεία. Ίσως να λείπει η γνώριμη ένταση.
Η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός αντοχής. Δεν χρειάζεται να κερδίζεις καθημερινά την παρουσία, το ενδιαφέρον ή την ασφάλεια του άλλου. Όσοι έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα συχνά δυσκολεύονται να εμπιστευτούν την ηρεμία, όχι επειδή δεν τη θέλουν αλλά επειδή δεν την έχουν μάθει.
Δεν πιστεύω ότι η ζωή μάς στέλνει συνεχώς τους λάθος ανθρώπους. Πιστεύω ότι, μέχρι να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, έχουμε την τάση να αναγνωρίζουμε ως οικείο ό,τι κάποτε μας διαμόρφωσε, ακόμη κι αν μας πλήγωσε.
Οι εσωτερικοί χάρτες όμως αλλάζουν. Κάθε φορά που παρατηρούμε τον εαυτό μας με περισσότερη ειλικρίνεια και λιγότερη κριτική, κάθε φορά που αντί να ρωτάμε «γιατί είναι έτσι ο άλλος;» τολμάμε να ρωτήσουμε «τι είναι αυτό που με κρατά εδώ;», ανοίγει ένας νέος δρόμος.
Ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή στις σχέσεις μας να μη συμβαίνει τη μέρα που συναντάμε τον σωστό άνθρωπο. Ίσως να ξεκινά τη μέρα που σταματάμε να αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας μέσα σε ό,τι μας πληγώνει. Τότε δεν αλλάζει μόνο ο άνθρωπος που επιλέγουμε. Αλλάζει και ο άνθρωπος που είμαστε όταν αγαπάμε.
Χριστίνα Κολοκοτρώνη
Σύμβουλος Ενσυνειδητότητας και Σχέσεων
0 Σχόλια