Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν την αγωνία ενός τόπου. Το συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε στην Κοζάνη για την απολιγνιτοποίηση δεν ήταν ακόμη μία διαμαρτυρία. Ήταν μια κραυγή ψυχής. Ήταν η έκφραση της αγωνίας χιλιάδων ανθρώπων που βλέπουν τον τόπο τους να αλλάζει βίαια, χωρίς να αισθάνονται ότι υπάρχει ένα σχέδιο που να εγγυάται το μέλλον.
Η πιο δυνατή στιγμή της συγκέντρωσης ήταν η ομιλία μιας 16χρονης μαθήτριας της Κατερίνας Μήλιου όπου με λόγια απλά αλλά γεμάτα αλήθεια και συναίσθημα μίλησε για το δικαίωμα να μπορεί να ονειρεύεται και να ζήσει στον τόπο όπου γεννήθηκε. Η φωνή της δεν εξέφραζε μόνο τη δική της αγωνία. Έγινε η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς που φοβάται ότι θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη Δυτική Μακεδονία αναζητώντας αλλού εργασία και προοπτική.
Η απολιγνιτοποίηση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πολιτικές αποφάσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ωστόσο η κριτική που διατυπώνεται από πολλούς κατοίκους και φορείς της περιοχής είναι ότι η μετάβαση έγινε χωρίς επαρκή προετοιμασία, χωρίς την απαραίτητη στήριξη της τοπικής οικονομίας και χωρίς να δημιουργηθούν έγκαιρα οι συνθήκες που θα αντικαθιστούσαν τις χιλιάδες θέσεις εργασίας που χάθηκαν ή απειλούνται.
Οι πολιτικές ευθύνες δεν μπορούν να παραμένουν στο απυρόβλητο. Κάθε κυβέρνηση που συμμετείχε στον σχεδιασμό και στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής οφείλει να λογοδοτήσει στους πολίτες για τα αποτελέσματα των επιλογών της. Η κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας ζητά απαντήσεις: ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο ανάπτυξης; Πότε θα δημιουργηθούν σταθερές θέσεις εργασίας; Πώς θα παραμείνουν οι νέοι στον τόπο τους;
Η οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται μόνο με αριθμούς και ευρωπαϊκά προγράμματα. Μετριέται από το αν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να χτίσει τη ζωή του στον τόπο του, να εργαστεί, να δημιουργήσει οικογένεια και να αισθάνεται ότι έχει μέλλον.
Η εικόνα της 16χρονης που μιλούσε μπροστά σε ένα αγανακτησμένο πλήθος είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε πολιτική απόφαση υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες, εργαζόμενοι, επιχειρήσεις και παιδιά που δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο: να έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται το αύριο στον τόπο τους.
Η Δυτική Μακεδονία δεν ζητά ελεημοσύνη. Ζητά δικαιοσύνη πραγματικές επενδύσεις, παραγωγική ανασυγκρότηση και ένα σχέδιο που θα εξασφαλίζει ότι οι επόμενες γενιές δεν θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη γη που αγαπούν. Και όσο αυτή η αγωνία μένει αναπάντητη, η φωνή εκείνης της 16χρονης θα συνεχίσει να υπενθυμίζει σε όλους ότι το μέλλον ενός τόπου δεν μπορεί να θυσιάζεται χωρίς συνέπειες.
0 Σχόλια