Όπως η χρήση γρανίτη εισαγωγής από την Κίνα για τη διάστρωση των εμπορικών δρόμων. Σε μια εποχή που όλοι αναγνωρίζουμε την ανάγκη να μειωθεί το περιβαλλοντικό αποτύπωμα και να στηριχθούν οι εγχώριες δυνάμεις, η επιλογή ενός υλικού από την άλλη άκρη του πλανήτη "ξενίζει". Δημιουργείται το ερώτημα αν εξετάστηκαν επαρκώς εναλλακτικές λύσεις με ελληνικά υλικά, που θα ταίριαζαν περισσότερο με την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της πόλης....
Ακόμα πιο έντονο, όμως, είναι το παράπονο για την ανάπλαση στην πλατεία Γιολδάση. Εκεί, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, επιλέχθηκε να τοποθετηθεί μάρμαρο Δράμας αντί για το ξακουστό Μάρμαρο Κοζάνης.
Δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης της ποιότητας των μαρμάρων της Δράμας. Όμως, όταν η περιοχή μας διαθέτει τα φημισμένα λατομεία του Τρανοβάλτου —έναν διαχρονικό πυλώνα της τοπικής μας οικονομίας και ιστορίας— η επιλογή αυτή μοιάζει με παράδοξο. Θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Δήμο να λειτουργήσει ως πρότυπο, επιλέγοντας το δικό μας, τοπικό μάρμαρο, στέλνοντας έτσι ένα ηχηρό μήνυμα στήριξης στους ντόπιους παραγωγούς και εργαζόμενους.
Είναι κρίμα που σε αυτή την ανάπλαση, η Κοζάνη δεν προτίμησε τα δικά της «χέρια» και τα δικά της υλικά.
0 Σχόλια