Αρχίζουν πάλι τα σχολεία και μαζί τους επιστρέφει όλη εκείνη η καθημερινότητα που γνωρίζουμε πολύ καλά ως γονείς: πρωινό ξύπνημα, τσάντες, διαβάσματα, εργασίες, ωράρια, εξωσχολικές δραστηριότητες, άγχος για το αν προλαβαίνουν και φυσικά η αγωνία για το πώς θα τα πάνε μέσα στη χρονιά.
Και είναι απολύτως φυσικό να μας νοιάζει η πρόοδός τους. Θέλουμε να προσπαθούν, να είναι συνεπή, να εξελίσσονται, να χαίρονται με τις επιτυχίες τους και να βλέπουν ότι ο κόπος τους έχει αποτέλεσμα. Όμως μέσα σε όλο αυτό υπάρχει κάτι που εύκολα χάνεται: το πώς είναι τα ίδια τα παιδιά μέσα στη σχολική τους καθημερινότητα.
Ένα παιδί δεν επιστρέφει στο σπίτι μόνο με ένα μάθημα που κατάλαβε ή δεν κατάλαβε. Επιστρέφει με όσα έζησε μέσα στη μέρα του. Με μια κουβέντα που το χαροποίησε, με μια σύγκριση που το πείραξε, με έναν φίλο που το στήριξε, με έναν καβγά, με μια μικρή νίκη, με μια στιγμή που ένιωσε περήφανο ή με μια στιγμή που ένιωσε ότι δεν τα καταφέρνει.
Γι’ αυτό ίσως η πιο ουσιαστική ερώτηση στο τέλος της ημέρας να μην είναι μόνο «τι βαθμό πήρες;», αλλά και «πώς πέρασες σήμερα;», «τι σου άρεσε;», «τι σε δυσκόλεψε;». Μικρές ερωτήσεις, που όμως ανοίγουν χώρο για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για σύνδεση.
Οι βαθμοί έχουν σημασία. Η προσπάθεια έχει σημασία. Η συνέπεια επίσης. Και φυσικά οι επιτυχίες αξίζει να γιορτάζονται. Ένα παιδί χρειάζεται να χαίρεται όταν τα καταφέρνει και να νιώθει περήφανο για τον κόπο του. Ταυτόχρονα, όμως, χρειάζεται να ξέρει ότι μια αποτυχία δεν ακυρώνει την αξία του και ότι ένας χαμηλός βαθμός δεν είναι ταυτότητα.
Το ίδιο σημαντικό είναι να μάθει ότι ούτε η επιτυχία το κάνει «περισσότερο» και ούτε η αποτυχία το κάνει «λιγότερο». Αυτό που χτίζει πραγματική αυτοπεποίθηση είναι να μπορεί να χαίρεται όταν πετυχαίνει, αλλά και να σηκώνεται όταν κάτι δεν πάει όπως το ήθελε, χωρίς να χάνει την πίστη στον εαυτό του.
Εδώ ο ρόλος μας ως γονείς είναι καθοριστικός. Όχι για να λύνουμε κάθε δυσκολία, ούτε για να απομακρύνουμε κάθε απογοήτευση από τον δρόμο τους. Αλλά για να είμαστε ο χώρος όπου μπορούν να επιστρέφουν και να νιώθουν ότι χωράνε όπως είναι. Να μπορούν να πουν «τα κατάφερα!» και να χαρούμε μαζί τους, αλλά και «σήμερα δεν τα κατάφερα» χωρίς να φοβούνται ότι μαζί με το αποτέλεσμα έχασαν και την αποδοχή μας.
Το σπίτι δεν χρειάζεται να γίνει μια δεύτερη αίθουσα εξετάσεων. Χρειάζεται να παραμένει το μέρος όπου το παιδί μπορεί να ξεκουράζεται και συναισθηματικά. Εκεί όπου μπορεί να μιλήσει, να κάνει λάθος, να απογοητευτεί, να ξαναδοκιμάσει.
Και οι εκπαιδευτικοί, από τη δική τους πλευρά, κρατούν στα χέρια τους κάτι πολύ περισσότερο από μια διδακτέα ύλη. Απέναντί τους έχουν παιδιά που ακόμα χτίζουν την εικόνα που θα έχουν για τον εαυτό τους. Ένας τρόπος επικοινωνίας, μια λέξη ενθάρρυνσης, μια δίκαιη παρατήρηση, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο διορθώνεται ένα λάθος, μπορούν να αφήσουν αποτύπωμα.
Ίσως λοιπόν αυτή η σχολική χρονιά να μην χρειάζεται μόνο περισσότερη επίδοση. Χρειάζεται περισσότερο σεβασμό, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη κατανόηση και χώρο για να αναπνέουν τα παιδιά μας μέσα στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.
Να χαίρονται με τις επιτυχίες τους χωρίς να πιστεύουν ότι αξίζουν μόνο όταν πετυχαίνουν. Να αντέχουν τις αποτυχίες τους χωρίς να νιώθουν ότι απέτυχαν ως άνθρωποι. Να μπορούν να ζητούν βοήθεια χωρίς ντροπή. Να μαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται, να εκφράζονται και να εμπιστεύονται περισσότερο τον εαυτό τους.
Αν καταφέρουμε, ως γονείς και ως εκπαιδευτική κοινότητα, να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να προχωρούν με αυτή την ισορροπία, τότε η σχολική χρονιά θα έχει κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από καλούς βαθμούς. Θα έχει βοηθήσει να μεγαλώνουν παιδιά με αυτοπεποίθηση, αξίες και εσωτερική ασφάλεια.
Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά. Με όμορφες επιτυχίες, με δύναμη στις δυσκολίες και, πάνω απ’ όλα, με ανθρώπους δίπλα τους που να τα βλέπουν όχι μόνο για όσα καταφέρνουν, αλλά για αυτό που πραγματικά είναι.
Χριστίνα
Κολοκοτρώνη
Σύμβουλος
Ενσυνειδητότητας & Σχέσεων | Relationship
& NLP Coach
0 Σχόλια