Η Δυτική Μακεδονία δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις. Δεν χρειάζεται άλλες φιέστες, άλλες κορδέλες εγκαινίων, άλλες παρουσιάσεις με πολύχρωμα διαγράμματα και μεγαλόστομες εξαγγελίες. Χρειάζεται την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι σκληρή.
Μια ολόκληρη περιφέρεια βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης αναμονής. Αναμονή για επενδύσεις που καθυστερούν. Αναμονή για θέσεις εργασίας που δεν έρχονται. Αναμονή για μια ανάπτυξη που παραμένει περισσότερο σύνθημα παρά πραγματικότητα.
Κάθε χρόνος που περνά δεν είναι απλώς μια χαμένη ευκαιρία. Είναι μια πολιτική αποτυχία με πραγματικό κόστος. Κάθε νέος που εγκαταλείπει τη Δυτική Μακεδονία παίρνει μαζί του γνώσεις, δεξιότητες, όνειρα και προοπτικές. Δεν φεύγει μόνο ένας άνθρωπος. Φεύγει ένα κομμάτι από το μέλλον της περιοχής.
Κάθε επιχείρηση που κατεβάζει ρολά είναι μια ήττα της παραγωγής. Κάθε άδειο κατάστημα στους εμπορικούς δρόμους είναι μια δημόσια υπενθύμιση ότι οι πανηγυρικές ανακοινώσεις δεν δημιουργούν οικονομία. Η πραγματική οικονομία χτίζεται με παραγωγή, επενδύσεις, σταθερή εργασία και εμπιστοσύνη. Όχι με επικοινωνιακές ασκήσεις.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να βαφτίζουμε την προσδοκία ανάπτυξη. Ας σταματήσουμε να συγχέουμε τα κονδύλια με το αποτέλεσμα. Τα χρήματα που ανακοινώνονται δεν αποτελούν επιτυχία από μόνα τους. Επιτυχία είναι να μετατρέπονται σε εργοστάσια που λειτουργούν, σε επιχειρήσεις που μεγαλώνουν, σε νέους που επιστρέφουν, σε οικογένειες που επιλέγουν να μείνουν.
Η μεγαλύτερη αδικία απέναντι στη Δυτική Μακεδονία δεν είναι μόνο η οικονομική στασιμότητα. Είναι η καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι η μετάβαση εξελίσσεται ομαλά. Ότι η κοινωνία πρέπει απλώς να κάνει λίγη ακόμη υπομονή.
Πόση ακόμη;
Πόσα χρόνια ακόμη πρέπει να περιμένει μια περιοχή που στήριξε επί δεκαετίες την ενεργειακή επάρκεια της χώρας;
Πόσες ακόμη οικογένειες πρέπει να δουν τα παιδιά τους να αναζητούν προοπτική εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά;
Πόσες ακόμη μικρομεσαίες επιχειρήσεις πρέπει να εξαφανιστούν μέχρι να παραδεχθούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό αλλά βαθιά πολιτικό και αναπτυξιακό;
Η ευθύνη δεν μπορεί να διαχέεται μέχρι να εξαφανίζεται. Η κεντρική διοίκηση έχει ευθύνη. Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει ευθύνη. Οι θεσμικοί φορείς έχουν ευθύνη. Όλοι όσοι διαχειρίζονται δημόσιους πόρους οφείλουν να λογοδοτούν με αριθμούς που αποτυπώνουν την πραγματική ζωή και όχι με παρουσιάσεις που αποτυπώνουν μόνο προθέσεις.
Η Δυτική Μακεδονία δεν ζητά ελεημοσύνη. Δεν ζητά ειδικά προνόμια.
Ζητά το αυτονόητο: πολιτικές που παράγουν αποτέλεσμα.
Ζητά επενδύσεις που δεν θα εξαντλούνται στα χαρτιά.
Ζητά υποδομές που θα ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα.
Ζητά ένα Πανεπιστήμιο που θα συνδέεται με την αγορά εργασίας, μια οικονομία που θα στηρίζει την καινοτομία και μια πολιτεία που θα βλέπει την περιφέρεια ως κινητήρια δύναμη και όχι ως πρόβλημα προς διαχείριση.
Η ιστορία θα είναι αμείλικτη. Δεν θα κρίνει πόσες συνεντεύξεις δόθηκαν ούτε πόσα δελτία Τύπου εκδόθηκαν. Θα κρίνει αν η Δυτική Μακεδονία κράτησε τους ανθρώπους της ή αν μετατράπηκε σε μια περιφέρεια που γερνά, συρρικνώνεται και περιμένει διαρκώς την επόμενη εξαγγελία.
Η ώρα των εύκολων δικαιολογιών τελείωσε. Η ώρα της λογοδοσίας άρχισε.
Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για τη Δυτική Μακεδονία δεν είναι η έλλειψη χρημάτων. Είναι η έλλειψη πολιτικού θάρρους να ειπωθούν οι αλήθειες, να συγκρουστούν κατεστημένες λογικές και να ληφθούν αποφάσεις που θα αλλάξουν πραγματικά την πορεία του τόπου.
Η σιωπή δεν είναι πλέον επιλογή.
Είναι συνενοχή.
Νέστωρ Κολοβός
Engineering Geologist M.Sc., Ph.D
Πτυχιούχος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων
Σύμβουλος Επιχειρηματικής Ανάπτυξης
){kind=link}
0 Σχόλια