Η βία δεν μπορεί να αποτελεί μέσο επίλυσης διαφορών ούτε να δικαιολογείται από οποιαδήποτε κοινωνική ή πολιτική συνθήκη. Οι υπεύθυνοι τέτοιων πράξεων οφείλουν να λογοδοτούν ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Την ίδια στιγμή, όμως μια δημοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να περιορίζει την έννοια της δικαιοσύνης μόνο στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη απέναντι σε κάθε φαινόμενο που τραυματίζει την κοινωνία: στα πολιτικά σκάνδαλα, στη διαφθορά, στην κατάχρηση εξουσίας και στις πολιτικές που οδηγούν μεγάλο μέρος των πολιτών στην οικονομική εξαθλίωση και την κοινωνική απόγνωση.
Η μακροχρόνια φτώχεια, η ανασφάλεια και η έλλειψη προοπτικής έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που υπό το βάρος οικονομικών και κοινωνικών πιέσεων οδηγήθηκαν στην απόγνωση, ενώ αρκετοί έχασαν ακόμη και τη ζωή τους με αυτοχειρία. Κάθε τέτοια απώλεια αποτελεί μια ανθρώπινη τραγωδία και υπενθυμίζει ότι οι δημόσιες πολιτικές έχουν πραγματικές συνέπειες στις ζωές των ανθρώπων.
Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά άμεση και αυστηρή αντιμετώπιση για ορισμένα εγκλήματα, αλλά καθυστερήσεις, ατιμωρησία ή συγκάλυψη για υποθέσεις που αφορούν ισχυρά πρόσωπα τότε κλονίζεται η εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Η ισονομία δεν μπορεί να αποτελεί επιλεκτική αρχή. Πρέπει να ισχύει για όλους ανεξαρτήτως θέσης, αξιώματος ή πολιτικής επιρροής.
Η απόδοση ευθυνών δεν πρέπει να εμποδίζεται από νομικά τεχνάσματα ή να συγχέεται με την πολιτική σκοπιμότητα. Η καταδίκη της τρομοκρατίας και η απαίτηση για πλήρη διερεύνηση πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων δεν είναι αντικρουόμενες θέσεις. Αντίθετα, αποτελούν δύο όψεις της ίδιας αρχής ότι κάθε πράξη ή παράλειψη που προκαλεί σοβαρή βλάβη στην κοινωνία πρέπει να αντιμετωπίζεται με δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς προνομιακή μεταχείριση.
Η τρομοκρατία πολλές φορές τροφοδοτείτε από την απόγνωση της κοινωνίας όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη και φυσικά πάντα θα είναι κατακριτέα.......
0 Σχόλια