Συχνά θεωρούμε ότι αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα των γρήγορων ρυθμών της εποχής ή της οικονομικής πίεσης που βιώνουν πολλοί άνθρωποι. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη συλλογική εξάντληση κρύβεται συχνά κάτι βαθύτερο: η χρόνια υπερφόρτωση του νευρικού μας συστήματος.
Το νευρικό σύστημα δεν επιβαρύνεται μόνο από τα γεγονότα της ζωής. Επιβαρύνεται και από τον τρόπο που μαθαίνουμε να υπάρχουμε μέσα σε αυτήν. Από την αδιάκοπη προσπάθεια να ανταποκριθούμε σε όλα, να είμαστε διαθέσιμοι για όλους και να μην απογοητεύσουμε κανέναν.
Πολλοί άνθρωποι ζουν σαν να βρίσκονται διαρκώς σε κατάσταση ετοιμότητας. Αναλαμβάνουν περισσότερες υποχρεώσεις από όσες αντέχουν, προσπαθούν να είναι ταυτόχρονα σωστοί γονείς, καλοί σύντροφοι, αποτελεσματικοί επαγγελματίες και διαθέσιμοι φίλοι.
Στην πραγματικότητα, δεν κουράζονται μόνο από όσα κάνουν. Κουράζονται από όσα πιστεύουν ότι οφείλουν να κάνουν. Από τα αμέτρητα «πρέπει» που συσσωρεύονται καθημερινά. Από την ανάγκη να αποδείξουν ότι τα καταφέρνουν. Από την προσπάθεια να χωρέσουν σε ρόλους, προσδοκίες και απαιτήσεις που συχνά ξεπερνούν τις ανθρώπινες αντοχές.
Το πρόβλημα είναι ότι το νευρικό μας σύστημα διαθέτει συγκεκριμένα όρια. Όταν αυτά τα όρια παραβιάζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, αρχίζει να εκπέμπει σήματα κινδύνου. Η συγκέντρωση μειώνεται, η υπομονή εξαντλείται, ο ύπνος διαταράσσεται και ακόμη και δραστηριότητες που κάποτε έδιναν χαρά αρχίζουν να απαιτούν προσπάθεια.
Πολλοί άνθρωποι παρερμηνεύουν αυτά τα σημάδια ως αδυναμία χαρακτήρα. Θεωρούν ότι χρειάζονται περισσότερη δύναμη ή περισσότερη προσπάθεια. Ίσως όμως το σώμα να μην ζητά περισσότερη πίεση. Ίσως να ζητά προστασία.
Το νευρικό μας σύστημα δεν αναζητά τελειότητα. Αναζητά ασφάλεια, σχέσεις στις οποίες μπορούμε να χαλαρώσουμε, παύσεις, ανάσες και χώρο. Σε μια κοινωνία που επιβραβεύει τη συνεχή παραγωγικότητα, η ξεκούραση συχνά αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια. Κι όμως, αποτελεί βιολογική ανάγκη.
Ίσως, λοιπόν, το πιο γενναίο βήμα σήμερα να μην είναι να προσπαθήσουμε περισσότερο. Ίσως να είναι να σταματήσουμε για λίγο και να αναρωτηθούμε πόσα από αυτά που κουβαλάμε είναι πραγματικά δικά μας και πόσα τα σηκώνουμε επειδή φοβόμαστε να τα αφήσουμε κάτω.
Γιατί κάποια στιγμή χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι πολύ ανθρώπινο: δεν γεννηθήκαμε για να χωρέσουμε παντού. Δεν χρειάζεται να είμαστε τα πάντα για όλους. Και μερικές φορές, η μεγαλύτερη πράξη φροντίδας δεν είναι να συνεχίσουμε να πιέζουμε τον εαυτό μας. Είναι να του επιτρέψουμε επιτέλους να ξεκουραστεί.
0 Σχόλια