Για πολλά χρόνια πιστεύουμε ότι η ζωή θα γίνει καλύτερη όταν λυθούν όλα τα προβλήματα. Όταν ξεκαθαρίσουν οι σχέσεις μας. Όταν σταθεροποιηθούν τα οικονομικά μας. Όταν βρούμε περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη σιγουριά, περισσότερες απαντήσεις. Μόνο που η ζωή σπάνια λειτουργεί έτσι.
Κάθε φορά που κλείνει ένας κύκλος, ανοίγει ένας καινούργιος. Κάθε δυσκολία που ξεπερνιέται αφήνει χώρο για μια νέα πρόκληση. Και κάπως έτσι συνειδητοποιούμε ότι η γαλήνη δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν όλα πηγαίνουν τέλεια. Αν συνέβαινε αυτό, ελάχιστοι άνθρωποι θα γνώριζαν πραγματικά την εσωτερική ηρεμία.
Ένα μεγάλο μέρος της ταλαιπωρίας μας γεννιέται από την ανάγκη να ελέγξουμε όσα δεν ελέγχονται. Σκεφτόμαστε ξανά και ξανά τις ίδιες καταστάσεις, αναλύουμε πιθανά σενάρια, φοβόμαστε εξελίξεις που ακόμη δεν έχουν εμφανιστεί και προσπαθούμε να προετοιμαστούμε για κάθε ενδεχόμενο. Όμως η ζωή έχει έναν δικό της τρόπο να μας υπενθυμίζει ότι οι περισσότεροι φόβοι μας δεν πραγματοποιούνται ποτέ.
Πόσες νύχτες χάσαμε τον ύπνο μας για γεγονότα που τελικά δεν συνέβησαν; Πόσες φορές προετοιμαστήκαμε για τη χειρότερη πιθανή εξέλιξη και τελικά βρεθήκαμε μπροστά σε κάτι πολύ πιο απλό; Και πόσες φορές ανακαλύψαμε ότι ήμασταν πολύ πιο δυνατοί από όσο πιστεύαμε όταν η δυσκολία εμφανίστηκε πραγματικά μπροστά μας;
Με τα χρόνια καταλαβαίνουμε ότι η ανησυχία δεν μας προστατεύει από τον πόνο. Απλώς μας στερεί τη χαρά του παρόντος. Μας απομακρύνει από τη μοναδική στιγμή που έχουμε πραγματικά στη διάθεσή μας: το τώρα.
Μαζί με αυτή τη συνειδητοποίηση έρχεται συνήθως και μια άλλη. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους γύρω μας. Μπορούμε να αγαπήσουμε. Μπορούμε να στηρίξουμε. Μπορούμε να εμπνεύσουμε. Μπορούμε να σταθούμε δίπλα σε κάποιον με κατανόηση και σεβασμό. Αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να περπατήσουμε τον δρόμο του στη θέση του.
Υπάρχουν άνθρωποι που επαναλαμβάνουν τα ίδια μοτίβα για χρόνια. Άνθρωποι που συναντούν ξανά και ξανά τα ίδια αδιέξοδα χωρίς να επιλέγουν διαφορετική κατεύθυνση. Και όσο κι αν μας πονά, χρειάζεται κάποια στιγμή να αποδεχτούμε ότι η ζωή τους ανήκει σε εκείνους. Η αλλαγή είναι προσωπική απόφαση.
Αυτή η αποδοχή δεν είναι αδιαφορία. Είναι σεβασμός. Σεβασμός προς τον άλλον, αλλά και προς τον εαυτό μας. Γιατί από τη στιγμή που σταματάμε να κουβαλάμε βάρη που δεν μας ανήκουν, αρχίζουμε να επιστρέφουμε στη δική μας ζωή.
Και τότε συμβαίνει κάτι όμορφο. Αρχίζουμε να βλέπουμε ξανά την αξία των απλών πραγμάτων. Έναν καφέ δίπλα στη θάλασσα. Ένα χαμόγελο. Μια συζήτηση που μας αγγίζει. Το γέλιο ενός παιδιού. Ένα βλέμμα που μας κάνει να νιώθουμε ότι κάποιος πραγματικά μας ακούει.
Η εποχή μας μάς μαθαίνει να κυνηγάμε συνεχώς κάτι περισσότερο. Περισσότερη επιτυχία. Περισσότερη αναγνώριση. Περισσότερα χρήματα. Περισσότερη ασφάλεια. Κι όμως, όσο περισσότερους ανθρώπους συναντώ μέσα από τη δουλειά μου, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι η πληρότητα δεν βρίσκεται πάντα στο «περισσότερο». Βρίσκεται στη σύνδεση.
Ίσως τελικά η ωριμότητα να είναι η συμφιλίωση με το γεγονός ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε πώς θα σταθούμε απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Μπορούμε να επιλέξουμε να κρατήσουμε ανοιχτή την καρδιά μας. Μπορούμε να επιλέξουμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε. Μπορούμε να επιλέξουμε να ζούμε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας η ζωή δεν μας ζητάει να είμαστε άτρωτοι. Μας ζητάει να είμαστε παρόντες. Και ίσως εκεί, μέσα στην παρουσία, να κρύβεται η μεγαλύτερη μορφή ελευθερίας που μπορεί να γνωρίσει ένας άνθρωπος.
0 Σχόλια