Μετά από τέσσερις δεκαετίες αδιάλειπτης προσφοράς, γεμάτες αγάπη για τα παιδιά και αφοσίωση στο καθήκον, μια ξεχωριστή γυναίκα και καταξιωμένη εκπαιδευτικός κλείνει έναν μεγάλο και σπουδαίο κύκλο, περνώντας στο στάδιο της συνταξιοδότησης. Πρόκειται για την εκπαιδευτικό Δώρα Μουστάκα.
Έχοντας υπηρετήσει με επιτυχία από τη θέση της Διευθύντριας σε σχολικές μονάδες, ξεχώρισε όχι μόνο για το διοικητικό της έργο και την παιδαγωγική της επάρκεια, αλλά και για την ευγένεια, το ήθος και την αρχοντική της παρουσία που ενέπνεε καθημερινά μαθητές και συναδέλφους. Η αποχώρησή της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό...
Το μήνυμα της....
Ένας κύκλος ολοκληρώνεται…Υπάρχουν στιγμές που δύσκολα χωρούν σε λίγες λέξεις. Η σημερινή είναι μία από αυτές.
Ύστερα από σχεδόν σαράντα χρόνια στην εκπαίδευση, έφτασε η στιγμή να αποχαιρετήσω έναν χώρο που δεν υπήρξε απλώς το επάγγελμά μου. Υπήρξε η ζωή μου.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να γίνω εκπαιδευτικός. Δεν ήταν μια επιλογή της στιγμής ούτε μια επαγγελματική διέξοδος. Ήταν το όνειρο ενός παιδιού που έγινε πραγματικότητα. Και σήμερα μπορώ να πω, με απόλυτη ειλικρίνεια, ότι δεν το μετάνιωσα ούτε μία ημέρα.
Η εκπαίδευση είναι ένα λειτούργημα που σε κρατά για πάντα νέο. Και εγώ είχα την ευλογία να εργάζομαι καθημερινά δίπλα σε νέους ανθρώπους, να μοιράζομαι τις αγωνίες, τις χαρές και τα όνειρά τους. Να τους βλέπω να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν, να ανακαλύπτουν τις δυνατότητές τους και να ανοίγουν τα δικά τους φτερά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο προνόμιο από το να συμμετέχεις, έστω και λίγο, σε αυτή τη διαδρομή.
Οι μαθητές μου δεν ήταν για μένα ονόματα σε έναν κατάλογο ή γνωστά πρόσωπα μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Ήταν τα ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ στο σχολείο. Χάρηκα με τις επιτυχίες τους, στενοχωρήθηκα στις δυσκολίες τους, αγωνίστηκα για το καλό τους και προσπάθησα να σταθώ δίπλα τους με ενδιαφέρον, κατανόηση και αγάπη. Και εκείνα όμως μου επέστρεψαν απλόχερα αγάπη και σεβασμό. Και τους ευχαριστώ γι' αυτό.
Με τα χρόνια, η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου ήταν να συναντώ στον δρόμο παλιούς μαθητές και μαθήτριες. Να με χαιρετούν με χαμόγελο, να θυμούνται στιγμές από την τάξη, να μου λένε: «Κυρία, δεν θα σας ξεχάσω ποτέ», «Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε», «Ήσασταν η αγαπημένη μας καθηγήτρια». Κι όταν άρχισαν να περνούν την πόρτα του σχολείου τα παιδιά εκείνων των μαθητών, τότε κατάλαβα πραγματικά πόσο όμορφη ήταν αυτή η διαδρομή. Ήταν σαν να έκλεινε ένας κύκλος και, ταυτόχρονα, να άνοιγε ένας καινούριος.
Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να φέρω ένα αέρα ανανέωσης στην εκπαίδευση. Πίστεψα από πολύ νωρίς σε ένα σχολείο που δεν περιορίζεται στη μετάδοση γνώσεων. Σε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, που καλλιεργεί τον πολιτισμό, την περιβαλλοντική ευαισθησία, τον εθελοντισμό, τη συνεργασία, την καινοτομία και τη δημιουργικότητα. Σε ένα σχολείο που προσφέρει στα παιδιά πολύ περισσότερα από γνώσεις· που τα βοηθά να γίνουν υπεύθυνοι, ελεύθεροι και ευτυχισμένοι άνθρωποι. Και έκανα ό,τι ήταν δυνατό, τόσο ως εκπαιδευτικός, όσο και αργότερα ως Διευθύντρια, να κάνω αυτό το όραμα πράξη.
Εκτός από τους μαθητές μου, είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς συναδέλφους στα σχολεία που διηύθυνα, το 4ο Γυμνάσιο, το 1ο ΓΕΛ ,το 3ο Γυμνάσιο και το ΔΗΜ.Ω.Σ. Γυμνάσιο Κοζάνης. Ανθρώπους με ήθος, επιστημονική κατάρτιση, δημιουργικότητα και αγάπη για τα παιδιά. Μαζί μοιραστήκαμε αγωνίες, χαρές, δυσκολίες και επιτυχίες. Η συνεργασία μας, η φιλία και η αμοιβαία εκτίμηση που αναπτύχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν για μένα πολύτιμη παρακαταθήκη και δεν θα τους ξεχάσω ποτέ.
Το ίδιο τυχερή αισθάνομαι και για τη συνεργασία μου με τους προϊσταμένους και τα στελέχη της εκπαίδευσης, με τους οποίους ανέπτυξα σχέσεις εμπιστοσύνης, στηριγμένες στον αλληλοσεβασμό και στην κοινή επιδίωξη για ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο. Αντίστοιχα, προσπάθησα να ανταποκριθώ με υπευθυνότητα και ειλικρίνεια στην εμπιστοσύνη των γονέων που μας παρέδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν: τα παιδιά τους.
Η ζωή, όμως, έχει τον δικό της τρόπο να γράφει τους επιλόγους της. Και επιφύλαξε για μένα ένα ιδιαίτερο τέλος στην εκπαιδευτική μου διαδρομή. Να γίνω η τελευταία Διευθύντρια του 3ου Γυμνασίου και η πρώτη του Δημόσιου Ωνάσειου Γυμνασίου. Μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο σχολεία και σε δύο εποχές.
Παρά τη θλίψη που ένιωσα για το αναπάντεχο τέλος του αγαπημένου σχολείου της οργανικής μου θέσης και τη διάλυση του Συλλόγου Διδασκόντων, με τον οποίο για χρόνια λειτουργήσαμε σαν οικογένεια, η ζωή επιφύλασσε για μένα μια σπάνια εμπειρία: να αποχαιρετήσω ένα σχολείο και, σχεδόν ταυτόχρονα, να συμβάλω στη γέννηση ενός καινούριου. Η συμμετοχή μου στην οργάνωση και στα πρώτα βήματα λειτουργίας του νέου σχολείου αποτέλεσε για μένα μια μεγάλη πρόκληση, αλλά και μια ξεχωριστή τιμή. Τώρα η σκυτάλη περνάει στους συναδέλφους του Δημόσιου Ωνάσειου Γυμνασίου Κοζάνης και είμαι πεπεισμένη ότι με την αφοσίωση, τον επαγγελματισμό και το συλλογικό πνεύμα που τους διακρίνει, θα φροντίσουν να συνεχίσει την ανοδική του πορεία προς την επιτυχία.
Η δική μου διαδρομή ως εκπαιδευτικός ολοκληρώνεται. Αποχωρώ γεμάτη. Γεμάτη εμπειρίες, όμορφες αναμνήσεις, αγάπη, σεβασμό και τόσα συγκινητικά λόγια από μαθητές, γονείς, συναδέλφους και συνεργάτες. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Από αύριο δεν θα περνώ πια καθημερινά την πόρτα του σχολείου. Θα με συντροφεύουν όμως πάντα οι φωνές, τα πρόσωπα, τα χαμόγελα και όλες εκείνες οι στιγμές που έδωσαν νόημα σε αυτή τη διαδρομή.
Κλείνω αυτόν τον όμορφο κύκλο με μία μόνο λέξη, που χωρά όλα όσα έζησα και όλα όσα αισθάνομαι.
Ευγνωμοσύνη.
Σας ευχαριστώ, από καρδιάς, για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία όλων αυτών των χρόνων.
0 Σχόλια