Όταν κουράζεται η σκέψη, κουράζεται και ο άνθρωπος Χριστίνα Κολοκοτρώνη – Σύμβουλος Ενσυνειδητότητας & Σχέσεων

 

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε σχεδόν καθημερινά:
«Κουράστηκα».

Και συνήθως πιστεύουν πως κουράστηκαν από τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τις σχέσεις, την πίεση της καθημερινότητας ή τις δυσκολίες της ζωής.

Όμως πολλές φορές η βαθύτερη εξάντληση δεν προέρχεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Προέρχεται από όσα συμβαίνουν μέσα μας.

Από εκείνη τη φωνή που δεν σταματά ποτέ.

Τη σκέψη που αναλύει συνεχώς.
Που θυμάται όσα πλήγωσαν.
Που φοβάται πριν ακόμη συμβεί κάτι.
Που προσπαθεί να ελέγξει το αύριο.
Που συγκρίνει τη ζωή μας με των άλλων.
Που ψάχνει διαρκώς απαντήσεις ακόμη και όταν η ψυχή χρειάζεται απλώς λίγη ησυχία.

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μάθει να ζει σε μια μόνιμη εσωτερική εγρήγορση.
Ακόμη κι όταν κάθεται, μέσα του τρέχει.
Ακόμη κι όταν χαμογελά, μέσα του κουράζεται.
Ακόμη κι όταν προσπαθεί να ξεκουραστεί, ο νους συνεχίζει να δουλεύει ασταμάτητα.

Και κάπως έτσι χάνεται η επαφή με τον ίδιο του τον εαυτό.

Το σώμα όμως δεν αντέχει επ’ άπειρον αυτή την εσωτερική φασαρία.
Κάποια στιγμή αρχίζει να μιλάει.

Στην αρχή ψιθυριστά.
Με μια ανεξήγητη κόπωση.
Με δυσκολία στον ύπνο.
Με σφίξιμο στο στομάχι.
Με έναν διαρκή εκνευρισμό.
Με μια αίσθηση ότι κάτι μέσα μας πιέζεται χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι.

Και αργότερα πιο έντονα.
Με εξάντληση.
Με κρίσεις άγχους.
Με απομάκρυνση από ανθρώπους.
Με μια αίσθηση κενού ακόμη κι όταν η ζωή εξωτερικά φαίνεται «κανονική».

Πολλοί άνθρωποι σήμερα λειτουργούν σαν να βρίσκονται συνεχώς σε εσωτερική επιβίωση.
Σαν να μην επιτρέπουν ποτέ στον εαυτό τους να χαλαρώσει πραγματικά.
Να νιώσει.
Να σταματήσει.

Γιατί έχουν μάθει να εμπιστεύονται περισσότερο τη σκέψη τους παρά το σώμα τους.
Περισσότερο τον φόβο παρά τη διαίσθησή τους.

Κι όμως, η αλήθεια είναι πως η ψυχή δεν φωνάζει.
Το σώμα επίσης δεν φωνάζει στην αρχή.

Ψιθυρίζουν.

Μέχρι που κάποια στιγμή, επειδή αγνοήθηκαν για πολύ καιρό, αρχίζουν να ουρλιάζουν μέσα από συμπτώματα, ξεσπάσματα και βαθιά ψυχική κόπωση.

Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου σήμερα να μην είναι να κάνει περισσότερα.
Ίσως είναι να μπορέσει να σταθεί για λίγο μέσα στη σιωπή του.

Να αφήσει έστω για λίγο τον διαρκή εσωτερικό θόρυβο.
Να πάρει μια βαθιά ανάσα χωρίς να προσπαθεί να προβλέψει τα πάντα.
Να επιστρέψει ξανά στο σώμα του, στην παρουσία του, στην αλήθεια του.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η θεραπεία δεν ξεκινάει από μία απάντηση.
Ξεκινάει από μια παύση.

Από εκείνη τη στιγμή που ο άνθρωπος σταματά να πολεμά συνεχώς μέσα του και αρχίζει, επιτέλους, να ακούει τον εαυτό του.