Ο γητευτής! (Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου)

Το άλογο είναι ένα από τα πιο περήφανα ζώα στον πλανήτη. Περήφανο και ανεξάρτητο στη φύση μπορεί να γεννήθηκε, αλλά ήρθε ο άνθρωπος να φορέσει χαλινάρι και σέλα σ’ αυτό το περήφανο ζώο. Από ελεύθερο και περήφανο, έγινε πειθήνιο όργανο του ανθρώπου!

Ο γητευτής είναι αυτός που κατόρθωσε να κάνει το υπερήφανο αυτό ζώο να σκύψει το κεφάλι. Χρειάζεται τέχνη και ο γητευτής το κατόρθωσε με τον τρόπο του. Πρώτα έκλεισε το άγριο ζώο στο σταύλο, χωρίς νερό. Το ζώο ζητάει νερό και αντιδρά. Όσο όμως η δίψα δυναμώνει, αρχίζει σιγά-σιγά να χάνει την αντίδρασή του. Ο γητευτής του δίνει λίγο νερό και το άλογο αρχίζει να υποτάσσεται στο γητευτή. Στη συνέχεια του δίνει λίγη ζάχαρη, αποκτάει την εμπιστοσύνη του και στο χέρι του κρατάει χαλινάρι και σέλα. Είναι ζήτημα χρόνου, το άλογο να υποταχτεί!

Κάπως έτσι λειτουργεί και το πολιτικό σύστημα. Πρώτα ο λαός μπαίνει στο κομματικό μαντρί και αφού διψάσει από την κλεισούρα, θα πιει νερό, θα πάρει τη ζάχαρη και θα του φορέσουν σέλα και χαλινάρι… Πράσινο-μπλε-κόκκινο-ροζ… από όλα έχει το μαντρί!

Για να φτάσουμε και στην εποχή των μνημονίων. Μας είπαν πως χρωστάμε. Αφού πρώτα με τη ζάχαρη μας οδήγησαν να μην παράγουμε τίποτα ως χώρα, μας υπερχρέωσαν με τα δάνεια και ήρθε η εποχή για σέλα και χαλινάρι. Θα σκεφτείτε «μα, μόνον εμείς χρωστάμε; Χρωστάμε τα περισσότερα;». Φυσικά και όχι. Άρα το πρόβλημα δεν ήταν ότι χρωστάμε, αλλά κάπου αλλού! Το πρόβλημα βρίσκεται στην γεωστρατηγική-γεωπολιτική και γεωοικονομική θέση της Ελλάδας. Ο γητευτής λαών ήξερε καλά τη δουλειά του και έπαιξε καλά. Πόλεμος χωρίς σφαίρες τώρα. Η Ελλάδα στο στόχαστρο των επικυρίαρχων-τραπεζιτών!

Είναι οι τράπεζες σε ελληνικά χέρια; Όχι. Αν ψάξουμε ποιανών ιδιοκτησίας είναι οι τράπεζες, θα βρούμε την άκρη για τον δανεισμό, την αποβιομηχάνιση και τον δρόμο με τα μνημόνια.

Αυτοί οι πολιτικοί που οδήγησαν την Ελλάδα σε αυτή την κατάσταση, είναι Έλληνες; Ελληνόφωνοι ναι, αλλά όχι Έλληνες. Έχασαν την συνείδησή τους, εάν είχαν ποτέ!

Πολλά τα ερωτήματα και με το πολιτικό σύστημα να μην θέλει να αλλάξει, αλλά να θέλει να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Ποια είναι όμως η απάντηση στην τεχνητή κρίση;

Στο πιο βαθύ σκοτάδι πριν έρθει το φως, έστω προσωρινά, ας κρατήσουμε τον στίχο της ποιήτριας Χάρις Καρακατσάνη: «Μη σπρώχνετε, δεν έχει άλλο πλιάτσικο, επτωχέύσαμεν. Φάτε τα αποθέματά σας».

«Επτωχεύσαμεν» με το παραμύθι της «ισχυρής Ελλάδας», βυθισμένης μέσα στα λασπόνερα της διαφθοράς, της «δημιουργικής λογιστικής», του «εκσυγχρονιστικού τζόγου» για τα εγκλήματα της Σοφοκλέους, της παράνομες χορηγίες δανείων από την EΤΕ στα πολιτικά κόμματα και ΜΜΕ, την διαφθορά των συνειδήσεων με την κομματοκρατία της μεταπολίτευσης!

Αλλά, ας βάλουμε και το δάχτυλο στην πληγή, για να χρωματίσουμε καλύτερα την τοξικότητα που βιώνουμε!

Κατά τον Θουκυδίδη: “Εχθρός του Έθνους είναι αυτός, που ενώ μπορεί να κάνει κάτι για να βοηθήσει την πατρίδα του, δεν το έκανε”!

Ξεκινώντας από αυτό, φτάνουμε στην σημερινή πραγματικότητα και στο βασανιστικό ερώτημα…υπάρχει δημοκρατία, δικαιοσύνη, ισονομία και ισοπολιτεία;

Όπως έλεγε ο Ν. Καζαντζάκης: “Αν κάτι δεν πάει καλά, να ψάξουμε εμείς τι δεν κάναμε σωστά, για να μην πάει καλά.

Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να κάνουμε ταμείο τι δεν πήγε καλά (αν δεν πήγε) και να το διορθώσουμε”.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, όλοι εμείς, ψάξαμε  τι δεν πήγε καλά και ποιοί έχουν την ευθύνη γι αυτό;

Ας προβληματιστούμε, γιατί οι πολίτες δεν εμπιστεύονται άλλο αυτή την πολιτική και αυτούς τους πολιτικούς! Μήπως δεν φταίνε μόνον οι κακοί πολιτικοί; Μήπως κάτι βαθύτερο έχει σπάσει στην σχέση της κοινωνίας με την εξουσία;

Κάποτε, ο πολίτης στο ψηφοδέλτιο που επέλεγε για την κάλπη, είχε την αίσθηση ότι ψηφίζει για κάτι πολύ σοβαρό και που τον αφορά άμεσα. Το κόμμα του, την ιδεολογία του, την τάξη που ανήκει. Σήμερα φτάσαμε στο άλλο άκρο! Προβληματίζεται αν θα πάει να ψηφίσει. “Τι να ψηφίσω; Όλοι ίδιοι είναι”!

Αυτή η απαξίωση της πολιτικής δεν έγινε έτσι ξαφνικά, από την μια μέρα στην άλλη.

Σκάνδαλα, διαφθορά, αναξιοκρατία, ρουσφέτια χωρίς μέτρο, έλλειμμα δημοκρατίας και δικαιοσύνης!

Πολιτικά κόμματα σε ελεύθερη πτώση, χωρίς σταματημό. Κρίση διαρκείας, που περνάει από την μια κυβερνητική αλλαγή στην επόμενη. Όλο φταίει ο προηγούμενος. Δομικό το πρόβλημα!

Κάποτε τα κόμματα λειτουργούσαν συλλογικά, με νεολαίες, συλλόγους, εφημερίδες και περιοδικά, κλπ.

Σήμερα κατάντησαν μηχανισμοί εξουσίας και τα στελέχη πλουτίζουν με την κάρτα του κόμματος. Οι δε ψηφοφόροι συναγωνίζονται στο ρουσφέτι και το μεγαλύτερο “βύσμα” κερδίζει δημόσιο – υπαλληλική θέση, με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα. Πως να μην φύγουν στα ξένα οι μορφωμένοι νέοι που έχουν αξιοπρέπεια και που δεν έχουν “βύσμα”;

Πολιτικές δίχως “όραμα” και οι κυβερνήσεις απλά να εκτελούν εντολές των τραπεζιτών και των ευρώ – elit των Βρυξελλών. Τα δε ΜΜΕ, οι στυλοβάτες του συστήματος, χωρίς έλεγχο στην εξουσία, με το αζημίωτο βέβαια!

Ένα πακέτο με “εντολές πολιτικής”, ανεξάρτητα ποιός κυβερνά!

Στο πρόγραμμα προς υλοποίηση λιτότητα, μνημόνια, δανεισμός και η αίσθηση ότι “αποφασίζουν οι έξω”. Πως να υπάρχει εμπιστοσύνη σε αυτό το πολιτικό σύστημα;

Ο πολίτης είναι απογοητευμένος, αλλά δεν έχει χάσει το ενδιαφέρον του για δημοκρατία & δικαιοσύνη. Έχει γίνει όμως καχύποπτος και πιο απαιτητικός!

Αρχίζει να ζητά λογοδοσία γιατί και πως φτάσαμε ως εδώ και δειλά –  δειλά, αρχίζει να ζητά την τιμωρία των επίορκων πολιτικών και των συνεργατών τους! Βοήθησε σε αυτό και η Ευρωπαία εισαγγελέας!

Ίσως πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για την “συμμετοχική δημοκρατία” και για ” συνελεύσεις πολιτών”, κάτι που οδηγεί σε δημοψηφίσματα σε σοβαρά ζητήματα. Δεν μπορεί μια κομματική νομενκλατούρα να αποφασίζει για την Woke ατζέντα, την (λαθρο)μετανάστευση χωρίς κανόνες, τον γάμο ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία παιδιών από αυτούς, το δικαίωμα στην άμβλωση, την άναρχη τοποθέτηση ανεμογεννητριών – φωτοβολταϊκών, την μη αναδάσωση καμμένων εκτάσεων, την υποχρεωτικότητα των εμβολίων, την υποχρεωτικότητα στις νέες ταυτότητες και στον προσωπικό αριθμό, κ.ά.

Πρέπει να στηριχτεί με κάθε τρόπο η ΠΑΙΔΕΙΑ, που είναι η ικανότητα στην κριτική σκέψη. Ο ποιοτικός δημόσιος διάλογος, έχει σχέση με την ανάπτυξη της Παιδείας και γι αυτό, είναι ένας λόγος, να μην θέλει το πολιτικό σύστημα την Παιδεία και να προτιμά την “Εκπαίδευση”!

Αν θέλουμε να μιλάμε για πολιτική, αυτό σημαίνει “Διαφάνεια – Συμμετοχή – Λογοδοσία”!

Τότε η πολιτική αποκτά νόημα και ξαναγεννάται η εμπιστοσύνη των πολιτών. Έτσι ξαναγυρνάμε στο σύστημα του “Αισυμνήτη”, που είχε την δοκιμασμένη και επιτυχημένη πρακτική εφαρμογή του, στην αρχαία Ελλάδα!

Απλά προβληματισμούς εκφράζουμε, αλλά ίσως η αρχή να έχει άκρη στην αλλαγή… Για να αλλάξουμε εμείς… πολίτες πρώτα και όχι απλά ψηφοφόροι!