Όταν ο άνθρωπος γίνεται «μέσο» και χάνεται η σύνδεση. Χριστίνα Κολοκοτρώνη – Σύμβουλος Ενσυνειδητότητας & Σχέσεων

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι άνθρωποι παλεύουν να αντέξουν.

Οι ρυθμοί έχουν γίνει εξαντλητικοί, η ανασφάλεια μεγαλώνει και η καθημερινότητα συχνά μοιάζει με έναν αγώνα επιβίωσης.

Μέσα σε όλο αυτό, κάτι πολύ ανθρώπινο φαίνεται να χάνεται σιγά σιγά: η ουσιαστική σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων.

Κάποτε οι άνθρωποι στηρίζονταν περισσότερο ο ένας στον άλλον.

Υπήρχε μεγαλύτερη αίσθηση κοινότητας, γειτονιάς, συμπαράστασης.

Σήμερα, όλο και πιο συχνά, οι σχέσεις μοιάζουν να λειτουργούν με όρους συμφέροντος και ανταλλαγής.

Πολλοί πλησιάζουν τον άλλον γιατί περιμένουν κάτι:

μια γνωριμία,

μια εξυπηρέτηση,

μια ευκαιρία,

μια βοήθεια,

μια προσωπική άνοδο.

Και έτσι, χωρίς πάντα να το καταλαβαίνουμε, ο άνθρωπος αρχίζει να αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν “μέσο” και λιγότερο σαν άνθρωπος.

Μαθαίνουμε να κινούμαστε με καχυποψία.

Να προστατευόμαστε.

Να φοβόμαστε μήπως “μείνουμε πίσω”.

Να συγκρίνουμε συνεχώς τον εαυτό μας με τους άλλους.

Ακόμα και στις προσωπικές σχέσεις, πολλές φορές υπάρχει η ανάγκη του “να πάρω”, αντί της πραγματικής παρουσίας και σύνδεσης.

Όλο αυτό όμως κουράζει βαθιά τον άνθρωπο.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να ζει συνεχώς σε άμυνα.

Δεν είναι φτιαγμένος να αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει την αξία του για να έχει θέση μέσα στον κόσμο.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει ότι ανήκει.

Να αισθάνεται ασφάλεια.

Να μπορεί να ακουμπήσει κάπου χωρίς φόβο.

Να μπορεί να είναι αληθινός χωρίς να χρειάζεται να φορέσει ρόλους.

Κι όμως, σήμερα βλέπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους να αισθάνονται μόνοι, ακόμα κι όταν βρίσκονται ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους.

Γιατί η πραγματική μοναξιά δεν είναι μόνο η απουσία ανθρώπων.

Είναι η απουσία αληθινής σύνδεσης.

Ίσως τελικά αυτό που λείπει περισσότερο στην εποχή μας να μην είναι ούτε οι δυνατότητες ούτε η γνώση.

Ίσως αυτό που λείπει να είναι η ανθρώπινη ζεστασιά χωρίς σκοπιμότητα.

Ένας άνθρωπος που θα σε ακούσει πραγματικά.

Που θα χαρεί με τη χαρά σου χωρίς να σε ανταγωνιστεί.

Που θα σταθεί δίπλα σου ανθρώπινα, χωρίς να υπολογίζει τι θα κερδίσει.

Γιατί μια κοινωνία χωρίς σύνδεση αρχίζει σιγά σιγά να σκληραίνει.

Και όταν οι άνθρωποι σκληραίνουν πολύ, χάνεται κάτι από την ανθρωπιά τους.

Η πραγματική εξέλιξη μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο στην πρόοδο ή στην ατομική επιτυχία.

Φαίνεται στον τρόπο που οι άνθρωποι φέρονται ο ένας στον άλλον.

Στο αν υπάρχει ακόμα χώρος για σεβασμό, κατανόηση, συνεργασία και αλληλεγγύη.

Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη ανάγκη της εποχής μας να είναι να θυμηθούμε ξανά κάτι πολύ απλό:

Πώς να είμαστε άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλον.