Η κοινωνία μας δεν περνάει απλώς μια δύσκολη περίοδο.
Κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Κάτι που δεν διορθώνεται με σιωπή, ούτε με το να το προσπεράσουμε σαν “άλλο ένα περιστατικό”.
Αυτό που ζούμε, είναι μια σταδιακή φθορά.
Μια φθορά που ξεκινάει από μέσα μας και απλώνεται παντού.
Η Ελλάδα σήμερα πονάει.
Και αυτός ο πόνος φαίνεται.
Τον βλέπεις στις ειδήσεις.
Τον ακούς στις ιστορίες των ανθρώπων.
Τον νιώθεις στις σχέσεις που διαλύονται, στη βία που ξεσπάει, στη σκληρότητα που μεγαλώνει.
Βία μέσα στα σπίτια.
Βία στους δρόμους.
Βία στις λέξεις.
Ζωές χάνονται πριν προλάβουν να ανθίσουν.
Άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν μέσα στον φόβο.
Και κάπου εκεί, αρχίζει το πιο επικίνδυνο κομμάτι:
Το συνηθίζουμε.
Συνηθίζουμε να ακούμε για κακοποιήσεις.
Συνηθίζουμε να ακούμε για δολοφονίες.
Συνηθίζουμε να ακούμε για γυναίκες και παιδιά που χάνονται.
Και αντί να σταματήσουμε, να νιώσουμε, να αντιδράσουμε,
προχωράμε.
Σαν να είναι φυσιολογικό.
Δεν είναι.
Δεν είναι φυσιολογικό να φοβάται ένας άνθρωπος μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Δεν είναι φυσιολογικό να χάνεται μια ζωή και να το συζητάμε σαν θέμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να ψάχνουμε “ποιος φταίει περισσότερο” αντί να κοιτάμε τι συμβαίνει πραγματικά.
Και όμως, εκεί πηγαίνουμε.
Αντί να δούμε τη ρίζα, χανόμαστε σε αντιπαραθέσεις.
Υπερασπιζόμαστε φύλα, ρόλους, απόψεις — λες και το θέμα είναι να κερδίσει κάποιος.
Το θέμα δεν είναι αυτό.
Το θέμα είναι ότι έχουμε αρχίσει να ανεχόμαστε συμπεριφορές που κάποτε θα μας σόκαραν.
Τις εξηγούμε. Τις δικαιολογούμε. Τις συζητάμε… μέχρι που σταματάμε να τις αμφισβητούμε.
Και εκεί γίνεται η ζημιά.
Γιατί κάθε τέτοιο γεγονός δεν είναι “άλλο ένα περιστατικό”.
Είναι καθρέφτης.
Μας δείχνει τι επιτρέπουμε.
Τι αφήνουμε να περνάει.
Τι μαθαίνουμε — χωρίς να το καταλαβαίνουμε — να θεωρούμε αποδεκτό.
Για χρόνια, μάθαμε να μπερδεύουμε τη δύναμη με την επιβολή.
Την αγάπη με την κατοχή.
Τη σχέση με τον έλεγχο.
Και μέσα σε αυτό, χτίστηκαν άνθρωποι που δεν έμαθαν να σχετίζονται, αλλά να κυριαρχούν ή να υπομένουν.
Αυτή η αντίφαση δεν είναι απλή.
Είναι ευθύνη.
Και όταν την αγνοούμε, γίνεται συνενοχή.
Την ίδια στιγμή, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η λύση βρίσκεται μόνο στην τιμωρία.
Στις φυλακές. Σε ένα σύστημα που δεν εκπαιδεύει, δεν μεταμορφώνει, απλώς ανακυκλώνει τη βία.
Η αλήθεια είναι πιο άβολη:
Το πρόβλημα ξεκινάει πολύ πριν.
Ξεκινάει στο σπίτι.
Στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά.
Στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε.
Στα πρότυπα που προβάλλουμε.
Στη βία που βλέπουμε καθημερινά και παύει να μας σοκάρει.
Σε εικόνες, σε ήχους, σε συμπεριφορές που βαφτίζονται “κανονικές” ή “σύγχρονες”, ενώ στην ουσία διαλύουν την έννοια του σεβασμού.
Αυτό που βιώνουμε είναι κρίση αξιών.
Και αυτή η κρίση δεν φαίνεται πάντα δυνατά.
Δουλεύει αθόρυβα.
Μέχρι που μια μέρα, τη βλέπεις μπροστά σου — σε μια είδηση, σε μια ιστορία, σε έναν άνθρωπο.
Και τότε είναι αργά.
Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αναβολές.
Χρειαζόμαστε επανεκπαίδευση.
Αληθινή.
Από την οικογένεια μέχρι τους θεσμούς.
Από τα παιδιά μέχρι τους ενήλικες.
Να ξαναμάθουμε τι σημαίνει σεβασμός.
Τι σημαίνει ευθύνη.
Τι σημαίνει σχέση.
Να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τη βία και να αρχίσουμε να τη διακόπτουμε.
Να σταματήσουμε να σιωπούμε και να αρχίσουμε να τοποθετούμαστε.
Γιατί κάθε μέρα που περνάει χωρίς αλλαγή, κάποιος φοβάται.
Κάποιος υποφέρει.
Κάποιος χάνεται.
Και αν αυτό συνεχιστεί,
αυτό που ζούμε δεν θα λέγεται κοινωνία.
Θα είναι μια ήττα που απλώς μάθαμε να αντέχουμε.
0 Σχόλια