Κάθε χρόνο η άνοιξη συνδέεται με την αλλαγή. Το φως αυξάνεται, η φύση ανανεώνεται και δημιουργείται μια προσδοκία ότι μαζί με το περιβάλλον θα αλλάξει και η εσωτερική μας κατάσταση.
Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι δεδομένο.
Υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ γύρω τους όλα ανθίζουν, μέσα τους βιώνουν κόπωση, απόσταση ή μια αίσθηση εσωτερικής συρρίκνωσης. Αυτή η αντίφαση είναι πιο συχνή απ’ όσο φαίνεται και συνδέεται με τον τρόπο που έχουν μάθει να λειτουργούν.
Οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν να αντέχουν. Συγκρατούν το συναίσθημά τους, προσαρμόζονται στις συνθήκες και συνεχίζουν, ακόμη και όταν η εσωτερική τους εμπειρία δυσκολεύει. Αυτή η στάση λειτουργεί προστατευτικά σε απαιτητικές περιόδους. Όταν όμως γίνεται μόνιμος τρόπος ύπαρξης, δημιουργεί απομάκρυνση από τον εαυτό.
Εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται η πραγματική δυσκολία.
Η εσωτερική αλλαγή δεν προκύπτει επειδή άλλαξε η εποχή. Προκύπτει όταν ο άνθρωπος σταματά να λειτουργεί αποκλειστικά με όρους αντοχής και αρχίζει να επιτρέπει ξανά την επαφή με αυτό που βιώνει.
Η διαδικασία αυτή δεν είναι εντυπωσιακή και δεν βασίζεται σε μεγάλες αποφάσεις. Αντίθετα, στηρίζεται σε μικρές και σταθερές μετατοπίσεις.
Στην αναγνώριση αυτού που τον πιέζει.
Στην έκφραση όσων μέχρι τώρα έμεναν ανομολόγητα.
Στην αποδοχή ότι δεν χρειάζεται να ελέγχει συνεχώς τα πάντα.
Μέσα από αυτές τις κινήσεις, η εσωτερική εμπειρία αλλάζει σταδιακά.
Η «άνοιξη» μέσα μας δεν σημαίνει ότι όλα έχουν λυθεί. Σημαίνει ότι αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με όσα υπάρχουν. Η ένταση μειώνεται και η διαθεσιμότητα αυξάνεται.
Αυτή η μετατόπιση επηρεάζει άμεσα και τις σχέσεις.
Όταν ένας άνθρωπος είναι πιο παρών με τον εαυτό του, αλλάζει ο τρόπος που ακούει, που εκφράζεται και που συνδέεται. Η επικοινωνία γίνεται πιο ουσιαστική και η επαφή πιο αληθινή.
Η άνοιξη δεν έρχεται απλώς. Χτίζεται.
Και κάθε φορά που ο άνθρωπος επιστρέφει σε αυτό που νιώθει, η αλλαγή ξεκινάει από μέσα προς τα έξω.
0 Σχόλια