Δεν αφορά κάποιο λάθος απέναντι στους άλλους αφορά κάτι πιο υπαρξιακό πιο γυμνό την ενοχή απέναντι στην ίδια μας τη δημιουργία. Ενώ μας δόθηκε ένα δώρο ανεκτίμητο η ζωή εμείς το αφήσαμε να σκονίζεται σε μια γωνιά, μισοζώντανο, μισοχρησιμοποιημένο και να το διαχειρίζονται αλλοι..
Δεν είναι ότι δεν γνωρίζουμε. Κάπου μέσα μας υπάρχει πάντα αυτή η φωνή που ψιθυρίζει πως θα μπορούσαμε να ζούμε πιο αληθινά πιο έντονα πιο συνειδητά. Κι όμως, επιλέγουμε τη συνήθεια αντί της τόλμης, την αναβολή αντί της δράσης, τον φόβο αντί της διεκδίκησης. Εκεί γεννιέται η ενοχή όχι για όσα κάναμε αλλά για όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε για να γίνουμε ισάξιοι των θεών.
Η δημιουργία είτε τη δούμε ως θεϊκή πράξη, είτε ως φυσική εξέλιξη δεν ζητά μόνο τελειότητα ζητά και συμμετοχή για να φτάσουμε εκεί στον 13ο κύκλο της δημιουργίας που είναι η θέωση. Ζητά να σταθούμε μέσα στη ζωή και να πούμε «είμαι εδώ» και όμως, πόσες φορές κρυβόμαστε, πόσες φορές αρνούμαστε να ζήσουμε με πάθος, να χαρούμε χωρίς ενοχές, να αγαπήσουμε χωρίς άμυνες; Είναι σαν να προδίδουμε το ίδιο το νόημα της ύπαρξής μας.
Η ενοχή αυτή δεν είναι τιμωρία είναι ένδειξη είναι το σημάδι ότι μέσα μας υπάρχει ακόμη ζωντανή η δυνατότητα. Αν ήμασταν πραγματικά νεκροί εσωτερικά δεν θα τη νιώθαμε καν. Το γεγονός ότι μας βαραίνει σημαίνει πως κάτι μέσα μας απαιτεί να ξυπνήσουμε.
Δεν μας εγκαταλείπει η δημιουργία εμείς απομακρυνόμαστε από αυτήν. Κάθε φορά που επιλέγουμε τον φόβο αντί για την ελευθερία, τη μικρότητα αντί για το μεγαλείο, την αδράνεια αντί για τη δράση, κόβουμε λίγο λίγο το νήμα που μας συνδέει με το νόημα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί νιώθουμε άδειοι.
Η ευθύνη είναι σκληρή αλλά και απελευθερωτική. Δεν φταίνε οι συνθήκες ούτε οι άλλοι, ούτε «οι θεοί». Η ζωή μάς δόθηκε χαρισματικά το πώς τη ζούμε είναι η απάντησή μας σε αυτή τη δωρεά. Κι αν υπάρχει αμαρτία ίσως να είναι ακριβώς αυτό, να μην τιμήσουμε το δώρο που λάβαμε.
Ίσως τελικά η λύση να μην βρίσκεται στην ενοχή αλλά στη μετατροπή της. Να την κάνουμε κίνηση να την κάνουμε απόφαση να τη μετατρέψουμε σε μια εσωτερική υπόσχεση ότι από εδώ και πέρα θα ζήσουμε πιο αληθινά.
Γιατί η δημιουργία δεν ζητά συγγνώμη ζητά ανταπόκριση από όλους μέσα πάντα στα πλαίσια των ανθρωπίνων αξιών της ίδιας μας της ανθρώπινης δημιουργίας...
Δίκαιη χαρούμενη φωτεινή και δημιουργική ημέρα σε όλους....
0 Σχόλια