Αν αλλάζαμε χώρα για μια μέρα – Χριστίνα Κολοκοτρώνη, Ολιστική Θεραπεύτρια & Σύμβουλος Αυτοβελτίωσης (Diploma Coaching)

 

Υπάρχει μια ερώτηση που επιστρέφει όλο και πιο συχνά στη σκέψη μου:

αν αύριο το πρωί ξυπνούσαμε σε μια χώρα όπου τα πράγματα λειτουργούν,
πόσοι από εμάς θα αντέχαμε πραγματικά;

Όχι σαν επισκέπτες.
Σαν εργαζόμενοι.
Σαν υπεύθυνοι.
Σαν άνθρωποι που καλούνται να κάνουν τη δουλειά τους και να λογοδοτήσουν γι’ αυτήν.

Στην καθημερινότητα της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης, η ευθύνη έχει μπερδευτεί με την καρέκλα.
Θεωρούμε αυτονόητο πως όποιος κατέχει θέση, αυτομάτως μπορεί να τη φέρει εις πέρας.
Κι όμως, γύρω μας βλέπουμε δρόμους μισοτελειωμένους, έργα εγκαταλελειμμένα,
υποδομές που φθείρονται χωρίς χρονοδιάγραμμα και χωρίς λογοδοσία.

Και το πιο ανησυχητικό:
κανείς δεν φταίει ποτέ συγκεκριμένα.
Φταίει ο καιρός.
Φταίνε οι συνθήκες.
Φταίει το σύστημα.

Σε χώρες όπου η ευθύνη είναι συγκεκριμένη και όχι αφηρημένη,
ένα έργο που μένει ανοιχτό για εβδομάδες δεν είναι «δυσκολία».
Είναι παράλειψη.
Και η παράλειψη έχει συνέπειες.

Στην Ελλάδα, έχουμε μάθει να συμβιώνουμε με τη μετριότητα.
Τη θεωρούμε σχεδόν φυσικό φαινόμενο.
Τη συνηθίζουμε.
Τη δικαιολογούμε.
Και τελικά τη διαιωνίζουμε.

Δεν είναι ντροπή η χειρωνακτική εργασία.
Είναι τιμή.
Εκεί, το αποτέλεσμα είναι άμεσο και ορατό.
Αν το προϊόν δεν παραδοθεί σωστά, η ευθύνη φαίνεται.
Δεν υπάρχουν υπεκφυγές.
Δεν υπάρχουν μεγάλα λόγια.
Υπάρχει μόνο συνέπεια.

Αυτό ακριβώς λείπει από πολλές θέσεις διοίκησης:
η σαφήνεια.
Το μέτρο.
Η επίγνωση ότι η ευθύνη δεν είναι τίτλος, αλλά βάρος.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ζούμε σε μια «Ελβετία».
Το πρόβλημα είναι ότι σταματήσαμε να απαιτούμε από τους θεσμούς και τους ανθρώπους τους
να λειτουργούν με καθαρότητα, αξιοπρέπεια και λογοδοσία.

Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι το ελάχιστο που χρωστάμε ο ένας στον άλλον.