Το Έμφραγμα ήταν μεγάλο, σε σημείο μη συμβατό με τη ζωή…και απ’ έξω από την Μονάδα Εμφραγμάτων, στεκόταν η μικρή της κόρη …τεσσάρων ίσως πέντε χρονών με τον πατέρα…δεν ρωτούσαν τίποτα…περίμεναν…φευγαλέα κοίταξα τον πατέρα και κατάλαβα την αγωνία του και μετὰ κοίταξα την μικρούλα στα μάτια (έμοιαζε τόσο πολύ με την δική μου κόρη…) η οποία μου είπε «Θα κάνεις καλά την μαμά μου που είσαι γιατρός?». Εκεί κατάλαβα πως, αν αυτή η γυναίκα χανόταν, δεν θα χανόταν μόνο μια ζωή, αλλά μία ολόκληρη οικογένεια και για το παιδί θα γκρεμιζόταν ολόκληρο το σπίτι τους.
Είμαι άνθρωπος που μιλά συχνά για πίστη και στο μικρό τσεπάκι της μπλούζας μου, όταν πάω για δουλειά στο νοσοκομείο, βάζω πάντα μια μικρή «εικόνα» για ΒΟΗΘΕΙΑ και υπενθύμιση…!!! Όσα και αν μάθεις, όσο ψηλά κι αν φτάσεις, υπάρχουν στιγμές που δεν κρατάς εσύ τα πάντα!!! Και ξαφνικά η καρδιά της γυναίκας σταμάτησε να χτυπά…ΑΝΑΚΟΠΗ…ακούμπησα τα χέρια μου σταυρωμένα στο θώρακα της, ξεκίνησα θωρακικές συμπιέσεις και είπα χαμηλόφωνα: «Θεέ μου…Παναγία μου…εγώ θα κάνω ό,τι μπορώ…αλλά δώσε εσύ δύναμη στα χέρια μου για να λειτουργήσει ξανά η καρδιά της».
Στη Μονάδα Εμφραγμάτων δεν γινόταν θόρυβος…μόνο σιωπή!!! Τα χέρια μου δεν έτρεμαν…λες και υπήρχε κάποιος «Άλλος» και τα κραττούσε σταθερά… λες και υπήρχε κάποια άλλη παρουσία!!! Η καρδιά τελικά μετά από κάποια λεπτά πήρε μπροστά και η μητέρα έζησε…!!!Όταν βγήκα να ενημερώσω τον πατέρα και την μικρούλα… με ευχαρίστησαν και τους είπα: «Ευχαριστώ, αλλά θέλω να ξέρετε ότι ΔΕΝ ήμουν μόνος μου…». Εκείνη τη μέρα, στην Μονάδα Εμφραγμάτων η επιστήμη έκανε το καθήκον της αλλά η ΠΙΣΤΗ στην Παναγία και στον Θεό έδωσε δύναμη στα χέρια μου!!!
0 Σχόλια