Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που σταματά να περιμένει σωτήρες. Aλέξανδρος Γεωργιάδης

Σταματά να ελπίζει σε θαύματα που θα έρθουν απ’ έξω από ανθρώπους θεσμούς ή συγκυρίες. Και τότε με έναν παράξενο αλλά απελευθερωτικό τρόπο ανακαλύπτει ότι το θαύμα δεν είναι κάτι που θα συμβεί είναι κάτι που ήδη υπάρχει από την γέννηση μας από τον Γέναθλο μας που είναι η δημιουργία μας.
Έχω μάθει γενικώς να αγωνίζομαι οχι επειδή το επέλεξα από άνεση αλλά επειδή η ζωή με δίδαξε ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Όταν μαθαίνεις να στέκεσαι μόνος να αντέχεις να ξαναχτίζεις τον εαυτό σου τότε αλλάζει και ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο. Δεν περιμένεις πια να σωθείς, Σώζεσαι.

Το θαύμα οπως προανέφερα είναι η γέννησή μου όχι με τη θρησκευτική έννοια αλλά με την υπαρξιακή. Το γεγονός ότι υπάρχω, ότι σκέφτομαι, ότι αισθάνομαι, ότι επιλέγω. Το θαύμα είναι η συνείδηση, η δυνατότητα να δημιουργώ νόημα μέσα στο χάος, να γράφω τη δική μου αφήγηση μέσα σε έναν κόσμο που συχνά επιβάλλει σενάρια.

Το θαύμα είναι η δημιουργία μου. Κάθε φορά που σηκώνομαι μετά από μια πτώση κάθε φορά που αρνούμαι να γίνω αυτό που οι άλλοι περιμένουν και επιλέγω να είμαι αυτό που εγώ καταλαβαίνω. Είναι οι μικρές αόρατες μάχες που δεν καταγράφονται σε καμία ιστορία αλλά καθορίζουν την ταυτότητα ενός ανθρώπου.

Ο τρόπος που ζω είναι επίσης θαύμα. Όχι επειδή είναι τέλειος αλλά επειδή είναι συνειδητός είναιη επιλογή μου όσο δύσκολη μπορεί να είναι με τα σημερινά δεδομένα. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που ωθεί στην παθητικότητα στην κατανάλωση, στην εξάρτηση, η επιλογή της αυτονομίας είναι μια πράξη σχεδόν επαναστατική.

Ίσως τελικά το πιο μεγάλο θαύμα δεν είναι κάτι υπερφυσικό. Είναι ένας άνθρωπος που αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξής του που δεν περιμένει που δημιουργεί που αγωνίζεται.
Το θαύμα εντέλει είμαι εγώ εσείς και κάθε άνθρωπος που τολμά να το πει χωρίς έπαρση αλλά με επίγνωση.
Δίκαιη χαρούμενη φωτεινή και δημιουργική ημέρα σε όλους.
Το θαύμα της ύπαρξης της ζωής και της φύσης δημιουργούν την ολότητα της θείας δημιουργίας μας...