Στην Οδύσσεια(ΖΩΗ) του Ομήρου οι Σειρήνες δεν ήταν απλώς μυθικά πλάσματα. Ήταν η ενσάρκωση του πειρασμού της γνώσης χωρίς όρια, της ηδονής που οδηγεί στην απώλεια.
Το τραγούδι τους υπόσχονταν αλήθεια σοφία και ευτυχία αλλά το τίμημα ήταν η καταστροφή. Ο Οδυσσέας(ΕΣΥ) πιο σοφός από πολλούς ήρωες δεν τις απέφυγε τις άκουσε αλλά έδεσε τον εαυτό του στο κατάρτι και προστάτευσε τους συντρόφους του(ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ) γνωρίζοντας ότι η ελευθερία απαιτεί αυτοδέσμευση.
Στη σύγχρονη κοινωνία οι Σειρήνες δεν έχουν φτερά και ουρές ψαριών έχουν οθόνες, διαφημίσεις, αλγόριθμους και ιδεολογίες. Τραγουδούν πιο γλυκά από ποτέ γιατί πλέον με την ψηφιακή εξέλιξη γνωρίζουν τον ψυχισμό μας καλύτερα από εμάς τους ίδιους.Οι ψηφιακές πλατφόρμες αποτελούν ίσως τις πιο ηχηρές Σειρήνες της εποχής μας υπόσχονται αναγνώριση, κοινωνική αποδοχή και αίσθηση ύπαρξης μέσα από like, followers και διαδικτυακή προβολή. Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε προϊόν και ο εαυτός σε brand. Το τραγούδι τους δεν οδηγεί σε φυσικό ναυάγιο αλλά σε μια αθόρυβη απώλεια ταυτότητας και βάθους και σκλαβοποίηση του ίδιου του ανθρώπου.
Μια άλλη σύγχρονη Σειρήνα είναι η καταναλωτική ευτυχία. Η διαφήμιση μας πείθει ότι η πληρότητα βρίσκεται στο επόμενο αντικείμενο στο επόμενο ταξίδι στο επόμενο status σύμβολο. Η επιθυμία γίνεται ατελείωτη και ο άνθρωπος εγκλωβίζεται σε έναν κύκλο απόκτησης και απογοήτευσης χωρίς ποτέ να φτάνει σε πραγματική ικανοποίηση γιατί το καθεστώς τον παρακινεί χωρίς όμως να τον διευκολύνει και έτσι ταράζεται ψυχικά.
Εξίσου επικίνδυνες είναι οι Σειρήνες της παραπληροφόρησης και των εύκολων απαντήσεων. Σε έναν κόσμο περίπλοκο και αβέβαιο οι απλουστευτικές θεωρίες, ο λαϊκισμός και οι συνωμοσίες προσφέρουν την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας. Όμως αυτή η βεβαιότητα βασίζεται στην άρνηση της κριτικής σκέψης και οδηγεί σε κοινωνικό διχασμό και πνευματική στασιμότητα.Ίσως τελικά οι Σειρήνες να μην είναι εξωτερικοί εχθροί αλλά καθρέφτες των επιθυμιών μας. Και ο σύγχρονος Οδυσσέας(ΕΣΥ) δεν είναι ο ήρωας με το ξίφος, αλλά ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του και επιλέγει, μέσα στον θόρυβο των φωνών, να παραμείνει ελεύθερος.
Δίκαιη χαρούμενη φωτεινή και δημιουργική ημέρα σε όλους, αντεξτε την Οδύσσεια σας μην παρασερνεστε από της Σειρήνες και γυρίστε στην Ιθάκη σας με λογική και νόηση..
Στη σύγχρονη κοινωνία οι Σειρήνες δεν έχουν φτερά και ουρές ψαριών έχουν οθόνες, διαφημίσεις, αλγόριθμους και ιδεολογίες. Τραγουδούν πιο γλυκά από ποτέ γιατί πλέον με την ψηφιακή εξέλιξη γνωρίζουν τον ψυχισμό μας καλύτερα από εμάς τους ίδιους.Οι ψηφιακές πλατφόρμες αποτελούν ίσως τις πιο ηχηρές Σειρήνες της εποχής μας υπόσχονται αναγνώριση, κοινωνική αποδοχή και αίσθηση ύπαρξης μέσα από like, followers και διαδικτυακή προβολή. Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε προϊόν και ο εαυτός σε brand. Το τραγούδι τους δεν οδηγεί σε φυσικό ναυάγιο αλλά σε μια αθόρυβη απώλεια ταυτότητας και βάθους και σκλαβοποίηση του ίδιου του ανθρώπου.
Μια άλλη σύγχρονη Σειρήνα είναι η καταναλωτική ευτυχία. Η διαφήμιση μας πείθει ότι η πληρότητα βρίσκεται στο επόμενο αντικείμενο στο επόμενο ταξίδι στο επόμενο status σύμβολο. Η επιθυμία γίνεται ατελείωτη και ο άνθρωπος εγκλωβίζεται σε έναν κύκλο απόκτησης και απογοήτευσης χωρίς ποτέ να φτάνει σε πραγματική ικανοποίηση γιατί το καθεστώς τον παρακινεί χωρίς όμως να τον διευκολύνει και έτσι ταράζεται ψυχικά.
Εξίσου επικίνδυνες είναι οι Σειρήνες της παραπληροφόρησης και των εύκολων απαντήσεων. Σε έναν κόσμο περίπλοκο και αβέβαιο οι απλουστευτικές θεωρίες, ο λαϊκισμός και οι συνωμοσίες προσφέρουν την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας. Όμως αυτή η βεβαιότητα βασίζεται στην άρνηση της κριτικής σκέψης και οδηγεί σε κοινωνικό διχασμό και πνευματική στασιμότητα.Ίσως τελικά οι Σειρήνες να μην είναι εξωτερικοί εχθροί αλλά καθρέφτες των επιθυμιών μας. Και ο σύγχρονος Οδυσσέας(ΕΣΥ) δεν είναι ο ήρωας με το ξίφος, αλλά ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του και επιλέγει, μέσα στον θόρυβο των φωνών, να παραμείνει ελεύθερος.
Δίκαιη χαρούμενη φωτεινή και δημιουργική ημέρα σε όλους, αντεξτε την Οδύσσεια σας μην παρασερνεστε από της Σειρήνες και γυρίστε στην Ιθάκη σας με λογική και νόηση..
 του Ομήρου οι Σειρήνες δεν ήταν απλώς μυθικά πλάσματα. Ήταν η ενσάρκωση του πειρασμού της γνώσης χωρίς όρια, της ηδονής που οδηγεί στην απώλεια... Αλέξανδρος Γεωργιάδης ){kind=link}
0 Σχόλια