Η εποχή του παρτακισμού και το συλλογικό μπλοκάρισμα – Χριστίνα Κολοκοτρώνη Ολιστική Θεραπεύτρια & Σύμβουλος Αυτοβελτίωσης (Diploma Coaching)

 

Η εβδομάδα ξεκινά σε έναν κόσμο κουρασμένο. Όχι από τη δουλειά αλλά από την απληστία. Από τη διαφθορά που έγινε συνήθεια. Από τον παρτακισμό που βαφτίστηκε επιβίωση.

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο καθένας τραβά προς το μέρος του μέχρι να κοπεί το νήμα. Κι όταν κοπεί, κοιτάμε απορημένοι, σαν να έφταιγε το νήμα και όχι τα χέρια μας. Η διαφθορά παύει να σοκάρει όταν γίνεται καθημερινή. Όταν μικραίνει τόσο ώστε να χωρά σε μια εξυπηρέτηση, σε μια γνωριμία, σε ένα έλα μωρέ έτσι δουλεύει το σύστημα.

Κάπως έτσι το σύστημα παύει να είναι απρόσωπο και γίνεται εμείς.

Ο παρτακισμός της εποχής λειτουργεί σαν αθόρυβο δηλητήριο. Δεν φωνάζει, δεν προκαλεί άμεσα συμπτώματα. Απλώς διαβρώνει. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούμε πως κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Όλοι μιλούν, ελάχιστοι ακούν. Όλοι διεκδικούν, ελάχιστοι προσφέρουν.

Και τότε εμφανίζεται το μπλοκάρισμα. Όχι μόνο κοινωνικό. Εσωτερικό. Υπαρξιακό.

Οι άνθρωποι νιώθουν κολλημένοι. Δημιουργικά, συναισθηματικά, ηθικά. Θέλουν να προχωρήσουν αλλά κάτι τους κρατά πίσω. Αυτό το κάτι είναι η διάχυτη αίσθηση αδικίας. Όταν βλέπεις πως επιβραβεύεται το ανήθικο, η ψυχή τραβά χειρόφρενο. Όχι από τεμπελιά αλλά από απογοήτευση.

Η διαφθορά δεν καταστρέφει μόνο θεσμούς. Διαλύει το νόημα. Κάνει τον άνθρωπο κυνικό. Τον οδηγεί να λέει όλοι ίδιοι είναι για να αντέξει. Κι αυτή η φράση, όσο βολική κι αν ακούγεται, είναι παραίτηση. Εκεί σταματά η ευθύνη και αρχίζει η απάθεια.

Κι όμως το παρελθόν μας θυμίζει κάτι απλό. Οι κοινωνίες άντεχαν με λιγότερα αλλά πίστευαν σε περισσότερα. Τίποτα δεν αλλάζει συλλογικά αν δεν αλλάξει πρώτα ατομικά. Όχι με μεγάλες δηλώσεις αλλά με μικρές αθόρυβες πράξεις ευθύνης. Με το να σταματήσει ο καθένας να κάνει αυτό που τον εξοργίζει όταν το κάνουν οι άλλοι.

Η εποχή μας δεν πάσχει από έλλειψη γνώσης. Πάσχει από έλλειψη ήθους. Και το ήθος δεν διδάσκεται με συνθήματα. Μεταδίδεται με στάση ζωής.

Αν αυτή η εβδομάδα ξεκινά βαριά, ίσως είναι γιατί ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να δείχνουμε μόνο προς τα έξω. Να κοιτάξουμε λίγο και τα χέρια μας. Όχι για να κατηγορήσουμε αλλά για να θυμηθούμε τι αξίζει να κρατάμε καθαρό.

Γιατί ο κόσμος μπλοκάρει όταν οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ανήκουν ο ένας στον άλλον και όχι μόνο στον εαυτό τους.