Κάθε αρχή χρόνου μοιάζει με υπόσχεση. Υποσχόμαστε ότι θα αλλάξουμε, ότι αυτή τη φορά θα τα κάνουμε αλλιώς, ότι θα φροντίσουμε περισσότερο τον εαυτό μας. Γράφουμε στόχους, οργανώνουμε σχέδια, πιάνουμε τον εαυτό μας από τον γιακά και του λέμε τώρα ξεκινάμε. Το σώμα, συνήθως, μένει απ’ έξω από αυτή τη συζήτηση.
Κι όμως, το σώμα είναι πάντα το πρώτο που ξέρει. Ξέρει πότε πιέζεται, πότε κουράζεται, πότε δεν αντέχει άλλο. Ξέρει πριν από εμάς αν μια αλλαγή είναι αληθινή ή αν πρόκειται απλώς για άλλη μία προσπάθεια ελέγχου.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έμαθε να αντιμετωπίζουμε το σώμα σαν εργαλείο. Να το πειθαρχούμε, να το διορθώνουμε, να το σπρώχνουμε να αποδώσει.
Η υγεία παρουσιάζεται συχνά σαν αποτέλεσμα προσπάθειας και θέλησης. Στην πράξη, όμως, το σώμα λειτουργεί καλύτερα όταν νιώθει ασφάλεια.
Κάποτε αυτό ήταν αυτονόητο. Οι άνθρωποι παρατηρούσαν τους ρυθμούς τους. Ξεκουράζονταν όταν κουράζονταν. Κινούνταν όταν το σώμα το ζητούσε.
Σήμερα, οι περισσότεροι ζούμε αποκομμένοι από αυτή τη σχέση. Το χρόνιο στρες, η συνεχής διέγερση και η απουσία πραγματικής ανάπαυσης δημιουργούν σώματα που αντέχουν, αλλά δεν ευημερούν.
Η αρχή του χρόνου είναι μια καλή ευκαιρία να σταματήσουμε για λίγο και να αναρωτηθούμε όχι τι άλλο πρέπει να κάνουμε, αλλά πώς ζούμε μέσα στο σώμα μας.
Το άγγιγμα, η ήπια κίνηση και η συνειδητή αναπνοή είναι απλοί τρόποι επανασύνδεσης.
Η αναπνοή είναι ίσως το πιο παραμελημένο εργαλείο φροντίδας.
Η βιαστική και επιφανειακή αναπνοή κρατά το σώμα σε ένταση. Η πιο αργή και συνειδητή αναπνοή του θυμίζει ότι μπορεί να χαλαρώσει.
Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κυρίως από νερό. Και το νερό ανταποκρίνεται στον ρυθμό, στον τόνο, στον τρόπο που του φερόμαστε.
Η νέα χρονιά συχνά παρουσιάζεται ως ευκαιρία να γίνουμε κάτι άλλο. Ισως όμως να είναι ευκαιρία να επιστρέψουμε σε αυτό που ήδη είμαστε.
Ισως η πιο ουσιαστική πράξη στην αρχή του χρόνου να είναι να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το σώμα ως εμπόδιο και να το αναγνωρίσουμε ως συνοδοιπόρο.
Γιατί πριν από κάθε νέα αρχή, προηγείται το σώμα.
){kind=link}
0 Σχόλια