Ο φόβος δεν εμφανίζεται πάντα ως κραυγή ή απειλή. Τις περισσότερες φορές λειτουργεί σιωπηλά σαν μια λεπτή μεμβράνη που τυλίγει τη σκέψη τη βούληση και τελικά την ίδια τη ζωή μας. Δεν μας φυλακίζει με κάγκελα, αλλά με αμφιβολίες, ενοχές και εσωτερικές απαγορεύσεις. Και όσο αυτή η μεμβράνη παραμένει άθικτη, η ελευθερία ασφυκτιά.
Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε τι επιτρέπεται και τι δεν γίνεται. Να μη μιλάμε πολύ, να μη διεκδικούμε, να μη ρισκάρουμε. Ο φόβος μεταμφιέζεται σε λογική, σε σύνεση, σε υπευθυνότητα. Όμως συχνά δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μηχανισμός ελέγχου κοινωνικός, πολιτικός, ακόμα και οικογενειακός.
Η μεμβράνη του φόβου γίνεται πιο παχιά σε περιόδους κρίσης. Όταν η ανασφάλεια βαθαίνει, όταν η οικονομία καταρρέει, όταν η αδικία κανονικοποιείται, τότε ο φόβος χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθάρχησης. «Μην αντιδράς, γιατί μπορεί να χάσεις κι αυτά που έχεις». Έτσι, η σιωπή παρουσιάζεται ως αρετή και η υποταγή ως ρεαλισμός.
Όμως η ελευθερία δεν χαρίζεται. Δεν έρχεται από μόνη της ούτε προσφέρεται ως ανταμοιβή, κατακτάται και η πρώτη πράξη κατάκτησης είναι το σπάσιμο αυτής της αόρατης μεμβράνης. Να τολμήσεις να πεις ΟΧΙ να διεκδικήσεις χώρο, χρόνο, αξιοπρέπεια να εκφράσεις άποψη, ακόμα κι αν ενοχλεί, να ζήσεις όπως εσύ ορίζεις, όχι όπως σε έμαθαν να φοβάσαι.
Το σπάσιμο του φόβου δεν είναι στιγμιαίο. Είναι διαδικασία. Έχει κόστος, έχει μοναξιά, έχει αβεβαιότητα αλλά έχει και ανάσα. Γιατί πίσω από τη μεμβράνη υπάρχει ζωή όχι επιβίωση υπάρχει επιλογή όχι μονόδρομος υπάρχει άνθρωπος, όχι υπήκοος.
Σε μια εποχή που όλα μας θέλουν φοβισμένους, προβλέψιμους και σιωπηλούς, η ελευθερία ξεκινά από μέσα μας. Από την απόφαση να μην αφήσουμε τον φόβο να καθορίζει τις κινήσεις μας. Να σπάσουμε τη μεμβράνη και να διεκδικήσουμε επιτέλους τη ζωή που μας ανήκει.
Αλέξανδρος Γεωργιάδης
0 Σχόλια