Υπάρχουν άνθρωποι που σε ξεκουράζουν. Όχι το σώμα σου αλλά το μυαλό σου. Μαζί τους δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις κάθε σκέψη μέχρι εξάντλησης. Υπάρχει χώρος. Χρόνος. Ανάσα.
Στις περισσότερες σχέσεις κουραζόμαστε όχι από την έλλειψη αγάπης αλλά από τη διαρκή προσπάθεια να συναντηθούμε χωρίς να τα καταφέρνουμε. Λες κάτι και παρεξηγείται. Σιωπάς και παρερμηνεύεται. Μιλάς και δεν ακούγεσαι.
Και μετά υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πιάνουν το νόημα. Όχι επειδή σκέφτονται το ίδιο με εσένα αλλά επειδή σέβονται τον τρόπο που σκέφτεσαι. Δεν χρειάζονται συμφωνία για να υπάρξει σύνδεση.
Αυτή η σύνδεση δεν είναι ενθουσιασμός. Είναι σταθερότητα. Δεν είναι ένταση. Είναι καθαρότητα. Είναι το να μπορείς να αλλάξεις γνώμη χωρίς να φοβηθείς ότι θα χάσεις τη θέση σου στη σχέση. Το να μπορείς να σωπάσεις χωρίς να δημιουργηθεί ρήγμα.
Όταν το μυαλό νιώθει ασφαλές ανοίγει. Όταν ανοίγει η σχέση βαθαίνει. Όχι με υποσχέσεις αλλά με παρουσία. Όχι με λόγια αλλά με συνέπεια.
Οι πιο ουσιαστικοί δεσμοί δεν είναι εκείνοι που ξεκίνησαν με πάθος αλλά εκείνοι που άντεξαν επειδή κανείς δεν ένιωθε μικρότερος μέσα τους. Επειδή υπήρχε χώρος να σκεφτείς να αμφισβητήσεις να εξελιχθείς.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για όλους και δεν είναι όλοι οι δεσμοί για βάθος. Αλλά όταν βρεθεί κάποιος που δεν σε μπερδεύει μέσα σου που δεν σε κουράζει να είσαι ο εαυτός σου τότε καταλαβαίνεις κάτι απλό.
Ότι η πιο βαθιά οικειότητα ξεκινά από το μυαλό. Και όταν αυτό ησυχάσει όλα τα υπόλοιπα βρίσκουν τον δρόμο τους.
0 Σχόλια