Εδώ και χρόνια ακούμε τις ίδιες μεγάλες κουβέντες: «Στηρίζουμε τους αγρότες», «Στηρίζουμε τους πολίτες», «Είμαστε δίπλα στην κοινωνία». Κι όμως, κάθε φορά που η πραγματικότητα φτάνει στο απροχώρητο, οι ίδιοι άνθρωποι που υποτίθεται πως στήριζαν τον κόσμο εμφανίζονται ακριβώς τη στιγμή που ξεσπάει η οργή. Όταν τα μπλόκα έχουν ήδη στηθεί, όταν οι αγρότες έχουν φτάσει στο αδιέξοδο, όταν η κοινωνία δεν έχει άλλη διέξοδο παρά τον δρόμο.
Αν υπήρχε πραγματική στήριξη από οποιονδήποτε καθεστωτικό μηχανισμό πολιτικό, κομματικό ή θεσμικό δεν θα φτάναμε ποτέ εδώ. Δεν θα χρειαζόταν ο κόσμος να βγει ξανά και ξανά στους δρόμους. Τα μπλόκα δεν είναι επιλογή είναι κραυγή. Είναι το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης, όχι της στήριξης.
Κι όμως, εκείνη τη στιγμή την πιο κρίσιμη, όλοι τρέχουν μπροστά στις κάμερες και υψώνουν τη σημαία της «αλληλεγγύης». Όλοι αυτοί που εμφανίζονται και φωνάζουν ότι «στηρίζουν τους αγρότες» ή «στέκονται στο πλευρό των πολιτών» είναι οι ίδιοι που άφησαν την κατάσταση να εκτροχιαστεί. Αν υπήρχε ουσιαστική πολιτική βούληση, αν υπήρχε προνοητικότητα, αν υπήρχε η παραμικρή πραγματική μέριμνα, τα προβλήματα θα είχαν λυθεί πριν γίνουν εκρηκτικά.
Η αλήθεια είναι μία: Η απουσία στήριξης είναι που βγάζει τον κόσμο στα μπλόκα.
Όχι η διάθεση «αντίδρασης», όχι κάποια ιδεολογική εμμονή. Μόνο η ανάγκη. Μόνο το αδιέξοδο.
Και γι’ αυτό, όσοι έρχονται εκ των υστέρων για να μιλήσουν για «στήριξη», μοιάζουν περισσότερο με απολογητές ενός συστήματος που ξυπνάει πάντα αργά πάντα μετά την οργή για το ιδίων όφελος του, ποτέ πριν από αυτήν για το δίκαιο των πολιτών.
Δίκαιο αγώνα σε όλων τον ελληνικό λαό που ξεσηκώνετε απέναντι στο άδικο, προσοχή στα κοράκια και τους γυμνοσάλιαγκες..
Μην ξεχνάμε όμως ότι όλοι σύσσωμοι και ενωμένοι θα καταφέρουμε να πάρουμε τα δίκαια και την αξιοπρέπεια της χώρας μας πίσω...
Δυναμικά τώρα που η οργή ξεχειλίζει από αγανάκτηση για δικαίωση....
0 Σχόλια