Από τον εγωκεντρισμό στον ναρκισσισμό: η αόρατη διάβρωση της κοινωνικής μας ζωής . Της Χριστίνας Κολοκοτρώνη, Ολιστικής Θεραπεύτριας & Συμβούλου Αυτοβελτίωσης (NLP Coaching)

 

Ζούμε σε μια εποχή όπου το βλέμμα του ανθρώπου στρέφεται διαρκώς προς τα μέσα, όχι για αυτογνωσία αλλά για αυτοπροβολή. Η κοινωνία μας, χωρίς να το συνειδητοποιεί, γλιστράει από τον εγωκεντρισμό στον ναρκισσισμό, από την ανάγκη του να υπάρχω στην εμμονή του να φαίνομαι.

Ο εγωκεντρισμός είναι φυσικός και ξεκινά από την ανθρώπινη ανάγκη να ορίσουμε τον εαυτό μας. Όταν όμως το βλέμμα αυτό παγιδεύεται στον καθρέφτη και ξεχνά να στραφεί προς τον άλλον, τότε ο άνθρωπος παύει να είναι κοινωνικό ον. Κλείνεται στον εαυτό του και αρχίζει να ζει σε έναν κόσμο εικόνων, εντυπώσεων και συγκρίσεων.

Ο ναρκισσισμός δεν είναι απλώς ψυχολογικό φαινόμενο. Είναι πολιτισμικό σύμπτωμα. Μια ολόκληρη κοινωνία μαθαίνει να μετρά την αξία με βάση τη θέαση. Οι σχέσεις γίνονται ανταγωνιστικές, η πολιτική θεατρική και η επικοινωνία επιφανειακή. Κάθε εγώ παλεύει να ξεχωρίσει μέσα σε μια θάλασσα από φωνές, ξεχνώντας πως η δύναμη του ανθρώπου ποτέ δεν ήταν η μοναδικότητά του αλλά η ικανότητά του να συνδέεται.

Η υπερπροβολή του εαυτού έχει κόστος. Χάνουμε τη συλλογικότητα, τη συμπόνια και την αίσθηση του κοινού σκοπού. Ακόμη και οι σχέσεις αγάπης μετατρέπονται σε καθρέφτες επιβεβαίωσης, στο πόσο με αγαπάς αντί για το πόσο μπορώ να αγαπήσω.

Κι όμως υπάρχει αντίδοτο. Ξεκινά από την επιστροφή στο ουσιαστικό εγώ, εκείνο που γνωρίζει τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται να τον επιδεικνύει. Από τη σιωπή που δεν είναι αμηχανία αλλά χώρος για τον άλλον. Από τη συνειδητή παρουσία που δεν ζητά θαυμασμό αλλά αληθινή επαφή.

Η θεραπεία του σύγχρονου ναρκισσισμού δεν είναι να πάψουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, αλλά να μάθουμε να τον αγαπάμε μέσα στη σχέση, μέσα στο εμείς. Γιατί ο πολιτισμός μας δεν θα σωθεί από τα επιτεύγματα του εγώ, αλλά από την ικανότητά μας να βλέπουμε πραγματικά τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.