Όταν τα κόμματα έχουν αποτύχει, η ελπίδα ανήκει στους πολίτες.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίσαμε έχει προ πολλού χάσει την ψυχή του. Τα κόμματα που υποτίθεται πως θα υπερασπίζονταν τα συμφέροντα του λαού έχουν εγκλωβιστεί σε μικροκομματικά παιχνίδια σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και σε εξαρτήσεις από οικονομικά και διεθνή κέντρα ισχύος. Οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί που κάποτε αποτελούσαν πυλώνα δημοκρατίας έχουν μετατραπεί σε βιτρίνα νομιμότητας ενός συστήματος που λειτουργεί χωρίς ουσιαστική λαϊκή συμμετοχή.
Και το πιο ανησυχητικό σημάδι είναι αυτό: το 68% των πολιτών επέλεξε την αποχή. Έξι στους δέκα Έλληνες δεν πήγαν καν στις κάλπες. Αυτό το ποσοστό δεν είναι απλώς νούμερο είναι κραυγή απελπισίας είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών κοροϊδίας, προδομένων ελπίδων και πολιτικής απαξίωσης. Όταν η πλειοψηφία του λαού γυρίζει την πλάτη στο ίδιο το δικαίωμα της συμμετοχής τότε η Δημοκρατία δεν απειλείται απ’ τους «εχθρούς» της απειλείται από την αδιαφορία των ίδιων των παιδιών της.
Ο λαός παρακολουθεί απογοητευμένος, κουρασμένος και δυστυχώς συχνά παραιτημένος. Κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει και κάθε φορά βλέπουμε το ίδιο έργο με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Οι υποσχέσεις ξεθωριάζουν τα σκάνδαλα επαναλαμβάνονται, οι ευθύνες διαχέονται. Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία που έχει χάσει την εμπιστοσύνη της όχι μόνο στους πολιτικούς αλλά και στην ίδια τη δυνατότητα της Δημοκρατίας να αυτοδιορθώνεται.
Όμως η Δημοκρατία δεν είναι ένα κτήριο στη Βουλή. Είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν. Εμείς. Όσο μένουμε αδρανείς όσο επιτρέπουμε στους ίδιους κύκλους να διαχειρίζονται τις τύχες μας, η παρακμή θα βαθαίνει. Δεν χρειαζόμαστε νέους “μεσσίες” ούτε λαϊκιστές που πουλάνε ψευτοελπίδα χρειαζόμαστε πολίτες με φρόνηση, αξιοπρέπεια και δράση.
Η αφύπνιση δεν θα έρθει από πάνω. Θα ξεκινήσει από τις γειτονιές από τα χωριά από τις παρέες που συζητούν τίμιο λόγο, από τους ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν την αλήθεια. Χρειάζεται να επανακτήσουμε το δικαίωμα της συλλογικής φωνής μας να απαιτήσουμε διαφάνεια δικαιοσύνη σεβασμό και πραγματική λογοδοσία.
Αν δεν ενωθούμε τώρα, αν δεν σταθούμε απέναντι σε όσους εκμεταλλεύονται την ανοχή μας, τότε η ιστορία θα μας καταδικάσει για αδιαφορία. Κάθε εποχή έχει τη δική της στιγμή ευθύνης και η δική μας είναι τώρα. Όχι αύριο, όχι «όταν έρθει η κατάλληλη ώρα». Η ώρα είναι τώρα.
Αυτή η αποχή του 68% δεν πρέπει πια να είναι σύμπτωμα αδυναμίας ήρθε η ώρα να γίνει δύναμη. Όσοι γύρισαν την πλάτη στην πολιτική αδιαφορία μπορούν τώρα να ενώσουν τις φωνές τους σε ένα ειρηνικό, δημοκρατικό κίνημα ένα κίνημα πολιτών ανεξάρτητο από κομματικές λογικές, αφιερωμένο στο να απαιτήσει πίσω τα δίκαια και τα δικαιώματά του. Ενότητα, συνέπεια, νόμιμη και οργανωμένη δράση: αυτή είναι η οδός για να μετατρέψουμε την απογοήτευση σε δημιουργική δύναμη. Αν το 68% αποφασίσει να ενεργοποιηθεί, να διεκδικήσει, να απαιτήσει λογοδοσία και σεβασμό, κανένα συμφέρον δεν μπορεί να αγνοήσει τη φωνή μιας ενωμένης κοινωνίας. Ας κάνουμε την αποχή μας αφετηρία αφύπνισης και την αφύπνιση αυτή, την ελπίδα μας.
Η πατρίδα δεν χρειάζεται άλλο ψέμα. Χρειάζεται συνείδηση.
Κι αυτή η συνείδηση, δεν κατοικεί σε κόμματα. Κατοικεί μέσα μας.
0 Σχόλια