Η νέα σχολική χρονιά ξεκινά, όμως η χαρά των μαθητών και η προσμονή των γονέων σκιάζονται από τις χρόνιες παθογ ένειες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Παρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες για «μεταρρυθμίσεις», οι ίδιες εικόνες επαναλαμβάνονται: σχολεία χωρίς επαρκές προσωπικό, αίθουσες που θυμίζουν άλλες δεκαετίες, εκπαιδευτικοί που τρέχουν να καλύψουν κενά και γονείς που αναγκάζονται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για τα βασικά.
Και ενώ η πολιτεία διακηρύσσει ότι η παιδεία είναι «εθνική προτεραιότητα», στην πράξη την αφήνει να καταρρέει. Τα κονδύλια μειώνονται, οι δημόσιες δομές απαξιώνονται, ενώ προωθείται όλο και περισσότερο η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Είναι ένα σχέδιο που μετατρέπει τη γνώση από δικαίωμα σε προνόμιο – ένα προνόμιο για όσους μπορούν να πληρώσουν.
Ακόμη πιο δραματική είναι η εικόνα στην ελληνική περιφέρεια: δημοτικά σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο λόγω της υπογεννητικότητας και της αδιαφορίας της Πολιτείας. Χωριά που χάνουν το σχολείο τους, χάνουν μαζί και την καρδιά τους. Το κλείσιμο κάθε σχολείου δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική απώλεια· είναι κοινωνικό έγκλημα, που σπρώχνει την ύπαιθρο στην ερήμωση και τις νέες οικογένειες στην απόγνωση.
Αντί για σχέδιο στήριξης, βλέπουμε προχειρότητα και αδράνεια. Αντί για όραμα, βλέπουμε απλή διαχείριση της μιζέριας. Η παιδεία, όμως, δεν μπορεί να περιμένει. Αν δεν επενδύσουμε ουσιαστικά στο δημόσιο σχολείο, αν δεν στηρίξουμε τις οικογένειες και δεν ανακόψουμε το κύμα της υπογεννητικότητας, τότε το μέλλον της χώρας θα γραφτεί με μελανά γράμματα.
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, η αρχή της σχολικής χρονιάς ας είναι μια αφορμή για ελπίδα. Ας ευχηθούμε στους μαθητές να μη χάσουν τη δίψα για μάθηση, στους εκπαιδευτικούς να βρουν τη δύναμη να συνεχίσουν τον αγώνα τους και στους γονείς να σταθούν δίπλα στα παιδιά τους με στήριξη και αγάπη. Γιατί, παρά τις ελλείψεις και τις δυσκολίες, το σχολείο παραμένει το πιο δυνατό θεμέλιο που έχουμε για ένα καλύτερο αύριο.
Καλή σχολική χρονιά σε όλους.
0 Σχόλια