Η Δημόσια Υγεία αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες του κοινωνικού κράτους. Ωστόσο, στην Ελλάδα –και όχ ι μόνο– η εικόνα που συχνά βλέπουμε στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας απέχει πολύ από το ιδανικό. Ραντεβού που κλείνονται μετά από μήνες, ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές, μηχανήματα εκτός λειτουργίας και υποδομές που θυμίζουν άλλη εποχή. Το ερώτημα που προκύπτει είναι δύσκολο αλλά αναπόφευκτο: είναι όλα αυτά απλώς αποτέλεσμα ανικανότητας ή μήπως συντηρούνται σκόπιμα;
Η υγεία είναι δύναμη. Όταν ο πολίτης αναγκάζεται να ψάχνει «μέσο» για να βρει κρεβάτι σε νοσοκομείο ή να επισπεύσει μια χειρουργική επέμβαση, δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης από την εξουσία. Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε προεκλογικές εξαγγελίες για προσλήψεις ή αναβαθμίσεις μονάδων υγείας που, κατά «σύμπτωση», εμφανίζονται λίγο πριν τις κάλπες. Η λύση των προβλημάτων μετατρέπεται σε επικοινωνιακό χαρτί αντί για μόνιμη πολιτική.
Ο ιδιωτικός τομέας υγείας ανθεί όταν το δημόσιο καταρρέει. Όσο πιο απογοητευμένος είναι ο ασθενής από το ΕΣΥ, τόσο πιο εύκολα θα καταφύγει σε ιδιωτικές κλινικές και διαγνωστικά κέντρα. Παράλληλα, οι υπερκοστολογημένες προμήθειες εξοπλισμού και φαρμάκων δημιουργούν έναν κύκλο συμφερόντων που ωφελεί λίγους και ζημιώνει τους πολλούς. Σε τέτοιο περιβάλλον, η βελτίωση της Δημόσιας Υγείας γίνεται σχεδόν «αντιπαραγωγική» για ορισμένα επιχειρηματικά λόμπι.
Στην Ελλάδα, οι διοικητές νοσοκομείων τοποθετούνται πολλές φορές με κομματικά κριτήρια και όχι με βάση την εμπειρία τους. Η απουσία σοβαρής αξιολόγησης επιτρέπει την αναπαραγωγή αναποτελεσματικών πρακτικών. Μηχανήματα που σαπίζουν σε αποθήκες, προγράμματα που ξεκινούν και σταματούν χωρίς λόγο, συστήματα πληροφορικής που δεν συνδέονται μεταξύ τους όλα αυτά δεν είναι απλά λάθη, αλλά σημάδια ενός συστήματος που δεν έχει πραγματικό κίνητρο να αυτοδιορθωθεί.
Η αταξία στη Δημόσια Υγεία τρέφει ένα δίκτυο μικρών και μεγάλων συμφερόντων:
Προμηθευτές που εξασφαλίζουν συμβόλαια χωρίς διαγωνισμό.
Εργολάβοι που κάνουν «μπαλώματα» αντί για μόνιμες λύσεις.
Πολιτικοί που «χαρίζουν» διορισμούς και ευνοϊκές μεταθέσεις.
Κάθε φορά που συζητείται μια σοβαρή μεταρρύθμιση, εμφανίζονται αντιδράσεις από ομάδες που χάνουν προνόμια κι έτσι το σύστημα μένει όπως είναι.
Δεν είναι σωστό να πούμε ότι όλες οι παθογένειες είναι σκόπιμες. Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου η αδυναμία επίλυσης οφείλεται σε πραγματικές ελλείψεις πόρων ή οργανωτικής ικανότητας. Όμως, το γεγονός ότι πολλά προβλήματα παραμένουν άλυτα εδώ και δεκαετίες, ενώ η τεχνογνωσία και τα χρήματα υπάρχουν, δείχνει ότι σε ορισμένα κέντρα εξουσίας υπάρχει όφελος στο να μην αλλάξει τίποτα.
Η Δημόσια Υγεία δεν μπορεί να είναι εργαλείο εξουσίας ούτε πεδίο κερδοσκοπίας. Είναι κοινωνικό αγαθό. Όσο η κοινωνία δεν απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία, τόσο οι παθογένειες θα παραμένουν και οι ασθενείς θα πληρώνουν το τίμημα.
Δεν είναι όλες οι παθογένειες σκόπιμες, αλλά η διαχρονική αδράνεια δείχνει ότι κάποιοι ωφελούνται από αυτήν. Η “Ελλήνων Συνέλευσις” επιχειρεί να αντιστρέψει αυτήν την πραγματικότητα με ένα όραμα που βλέπει στην υγεία ως δικαίωμα, ύψιστη υποχρέωση του κράτους, και όχι ως μέσο συμφερόντων. Οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα αμφισβητούνται έντονα όταν τίθεται ως βασική ανάγκη η ολιστική κάλυψη όλων των πολιτών. Η Ε.ΣΥ “Ελλήνων Συνέλευσις” υπογραμμίζει ως πρωταρχική πολιτική την καθολική υγειονομική κάλυψη, χωρίς διάκριση, με την Πολιτεία να έχει την ευθύνη παροχής και όχι το κέρδος..
https://www.e-sy.gr/programmatic-statements/
https://www.e-sy.gr/
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
0 Σχόλια