Στην άκρη μιας μεγαλούπολης, μια μητέρα μετρά τα κέρματα για να αγοράσει γάλα. Τα χέρια της τρέμουν, όχι από το κρύο, αλλά από την αγωνία μήπως δεν φτάσουν. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, οι βιτρίνες λάμπουν, οι σαμπάνιες ανοίγουν και οι αριθμοί στους τραπεζικούς λογαριασμούς κάποιων φουσκώνουν σαν μπαλόνια.
Έτσι μοιάζει η ανισότητα ένας τοίχος αόρατος, αλλά αδιαπέραστος, που χωρίζει τις ζωές μας. Η φτώχεια δεν είναι μόνο άδειο πορτοφόλι. Είναι το στομάχι που σφίγγεται όταν τα παιδιά ρωτούν "τι θα φάμε αύριο". Είναι το βλέμμα που χαμηλώνει στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, φοβούμενο πως η κάρτα θα "χτυπήσει" άρνηση. Είναι οι ευκαιρίες που δεν ήρθαν ποτέ, επειδή η ζωή σε τοποθέτησε στην πλευρά του τοίχου που δεν φτάνει το φως.
Κι όμως, σε κάθε γειτονιά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ο άνθρωπος που δεν ανησυχεί για τον λογαριασμό του ρεύματος. Το παιδί που πάει φροντιστήριο, κάνει ξένες γλώσσες και έχει μπροστά του έναν δρόμο στρωμένο με δυνατότητες. Δεν φταίνε τα παιδιά αυτά φταίει το σύστημα που αποφασίζει ποιος θα έχει τα φτερά και ποιος θα κουβαλά τα βάρη. Η ανισότητα δεν είναι μόνο οικονομικός δείκτης. Είναι μια σιωπηλή αδικία που χαράσσεται στις ψυχές.
Όταν οι λίγοι έχουν πολλά και οι πολλοί αγωνίζονται για τα ελάχιστα, η κοινωνία χάνει το ανθρώπινο πρόσωπό της. Και τότε, δεν είναι μόνο οι φτωχοί που υποφέρουν είναι όλοι μας, γιατί ο ιστός που μας δένει αρχίζει να σκίζεται. Ίσως να μην μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα σε μια νύχτα. Αλλά μπορούμε να αρχίσουμε από το πιο απλό: να δούμε ο ένας τον άλλον, να νοιαστούμε, να απαιτήσουμε μια δικαιότερη κατανομή. Γιατί η φτώχεια δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή των κοινωνιών που αφήνουν τους τοίχους να υψώνονται. Και όσο αυτοί οι τοίχοι μένουν όρθιοι, η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και την αληθινή ισότητα θα μετριέται όχι σε μέτρα, αλλά σε χαμένες ζωές.
Ας κρατήσουμε την κοινωνία σε επίπεδα ανθρωπίνων ισοτήτων και ας κοιτάξουμε να αφήσουμε το <<ΕΓΩ>> φτιάχνοντας και δημιουργώντας μια Πολιτεία Δικαίου με το όλοι εμείς ΕΝΩΜΕΝΟΙ…
Αλέξανδρος Γεωργιάδης
0 Σχόλια